Re-Play & Gordon – Never nooit meer

Compleet verrast was ik toen ik afgelopen vrijdag opeens
getuige mocht zijn van de rentree van Re-Play op de vaderlandse radio. Het was
alsof ik werd teruggeworpen in de tijd. Het enige wat bij het live-optreden nog
ontbrak was de stem van Gordon. Want de grootste hit scoorde de Nederlandse
R&B-formatie uiteindelijk met deze veelbesproken zanger. Met ‘Never nooit
meer’ behaalden ze in 1999 de vijfde plaats in de Top 40.
Natuurlijk, Re-Play had zijn naam op dat moment allang
gevestigd. Wie kan hun nummers ‘Kijk om je heen’ en ‘Ala day (ik leef alleen voor jou)’ immers níet woordelijk meezingen? En we hebben het wél over de
winnaars van maar liefst drie TMF-awards voor beste R&B-groep nationaal. Al kan dat ook geweest zijn omdat er
wat weinig concurrentie in die categorie was. Want wie kent Sat-R-Day en Lloyd
niet? Nou vooruit, Edsilia Rombley stond ook tussen de genomineerden, maar nog
zonder decolleté-jurk en in die jaren met ongeveer 0 hits van betekenis.
De samenwerking met Gordon leverde de band toch de meeste
Top 40-hits op. Nog drie keer zouden ze de nationale hitparade te bereiken.
Daarna was het gedaan met de successen. Een van de zangers van Re-Play, Mark,
ging vervolgens solo en het werd stil rond de groep. Ze bleven nog wel optreden
maar er verscheen in Nederland geen nieuw materiaal.
Mark zelf maakte ondertussen vooral furore door zijn strijd tegen de kilo’s. Hij werd winnaar van ‘De Afvallers met Sterren’ waarbij hij tijdens
het programma 35 kilo verloor. Inmiddels staat de teller op 80 verloren kilo’s (!) en is hij personal trainer bij een sportschool.
Toch heeft hij zijn liefde voor het zingen altijd behouden
en dit jaar voegde hij zich weer bij Re-Play. En in april van dit jaar traden
zij voor het eerst weer in de Nederlandse schijnwerpers. Toevállig in het
programma ‘Goor draait door’. Alhoewel… toevallig? De host van die avond liet daarna
geen medium onbenut om aan te geven dat hij een hereniging wel zag zitten. Dus
wie weet kunnen we straks weer genieten van zo’n heerlijk mierzoet duet. Maar… Eerst maar eens de nieuwe single.

Toy-Box – The sailor song

Wie kent ze nog: Toy-Box. Een soort (wie kent díe nog?) Aqua
2.0. Stoere rapper, afhankelijk vrouwtje, eenvoudige melodietjes,
kinderachtige, maar vermakelijke clips en dito songteksten. Tarzan & Jane was hun eerste hit,
daarna volgde Best Friend en hun laatste
succesje was The Sailor Song.
De kenners onder ons schaarden deze vorm van muziek onder de
bubblegum-pop. Veel te zoet en de
smaak was gauw weg. Het was ook muziek met een knipoog. Een knipoog naar de in
die jaren alom vertegenwoordigde eurodance. Maar ook een knipoog naar
Hollywood. Want de Deense danceact legde in elk clipje wel een link naar een
fameuze blockbuster.
De link naar de diverse Tarzan-films is uiteraard niet te
missen in hun eerste single. En aan het einde van de clip behorend bij de tweede
hit Best Friend komen opeens de laserzwaarden uit Star Wars te voorschijn. En ook
in The Sailor Song vinden we twee beroemde filmquotes terug.
That’s not a knife, THIS is a knife”, bekend van Crocodile
Dundee, de wereldvreemde held die drie straatovervallers de stuipen op het lijf
jaagt als hij hen zíjn mes toont. Maar ook “I’m king of the world!” Natuurlijk
uit de film Titanic. Al loopt het in de clip van Toy-Box, mede dankzij een
cadeautje van een jaloerse albatros, iets anders af dan de zanger waarschijnlijk had gehoopt.
Toen na The Sailor Song verder succes uitbleef, gingen
zangeres Aneela en rapper Amir ieder hun eigen weg. Aneela stortte zich op haar
zangcarrière terwijl Amir aan de slag ging als dansleraar. Maar… zo vertelde de zangeres in 2012, een reünie wordt niet uitgesloten. Al zal dat niet onder
de vertrouwde naam zijn. We zijn benieuwd…

Booming Support – Rode schoentjes

De zoetgevooisde stem, die ik herkende uit mijn jeugd, sprak
mij lieflijk toe: “In een winkel vol met schoenen stonden eens een paar rode
schoentjes… balschoentjes.” Ik droomde weg… Naar mijn jongste jaren. Ik zag die LP-hoes met die papegaai met die microfoon en die koptelefoon weer exact voor
me.
“Ze hielden zo van dansen, die twee schoentjes, dat
ze zich nauwelijks stil konden houden in de schoenenwinkel.” Wauw! Al was ik 11, mijn hele jeugd schoot aan me voorbij. “Als
ze maar dáchten dat ze ergens muziek hoorden bewogen ze zich sierlijk
op de maat van die muziek…”
BAM! In één keer werd ik weer terug 1992 ingeslingerd. De
stevige beat, de rauwe techno sample. Het was Booming Support met ‘De Rode
Schoentjes’. Een gelegenheidsproject van onder andere Ronald Molendijk. Een van
dé dj’s van dat moment. Het nummer, oorspronkelijk opgenomen als een gimmick,
werd een onverwachts grote hit en heeft inmiddels de status van
houseklassieker.
En zoals in die tijd gebruikelijk kreeg het nummer vrijwel
direct navolging. Eerst waren er de Feetlickers met ‘De stukgedanste schoentjes’ met een werkelijk fantastische clip. Daarna volgde Dingetje met ‘Kaplaarzen‘. Met daarin die ene grap
die ik pas zou begrijpen toen ik een auto van de zaak kreeg: ‘Heeft u ook
lieslaarzen?’ ‘Nee, ik verkóóp alleen laarzen’.
‘Kaplaarzen’ was bijna net zo succesvol als het origineel en
betekende voor Dingetje, die al sinds 1977 regelmatig scoorde met parodieën op
Top 40-hits, opnieuw een hit. Hij zou later nog een paar keer
terugkeren in de vaderlandse hitparade. Voor Booming Support bleef het bij dat ene succesnummer.

4 the Cause – Stand by me

Al vanaf het begin vond ik dat 4 the Cause met Stand by me
niet zou mogen ontbreken in deze reeks. Maar wat vertel je over een bandje waar
weinig over te vertellen is? Vier familieleden die als Young Warriors for Christ een gospelbandje begonnen. Netjes via een
talentenjacht een platencontract binnensleepten, hun naam ver’hip’ten en
vervolgens een smaakvolle hit scoorden met een onberispelijke cover. Zelfs de
Bouquet-reeks achtige clip kende geen uitspattingen. En klaar is je blog.
Maar hoe zette ik het nummer dán in de schijnwerpers? Maandenlang
zocht ik tevergeefs naar aanknopingspunten. Totdat de natuur mij een handje
hielp. Vorige week, op 30 april 2015, overleed Ben E. King. Toevállig de
zanger en medecomponist van het origineel. En dat was niet zomaar een hit. De
song haalde maar liefst twee keer de top 10 in de Verenigde Staten. Eerst in
1961 en later nog een keer in 1987 toen de gelijknamige film uit kwam.
Het is een liedje dat minstens 400 keer gecoverd is.  En niet door de minsten: Ike & Tina Turner,
John Lennon, Bruce Springsteen, U2 en zelfs Greenday gingen ermee aan de haal.
En dan vergeet ik nog het illustere duo Timon & Pumbaa.
Maar ook 4 the Cause had er dus veel succes mee in 1998. In
diverse landen bereikten zij de top 3 en ook in Nederland stonden zij lange
tijd hoog in de hitparades. Bij de opvolger probeerden ze met hetzelfde trucje
opnieuw te scoren. Opnieuw stoften ze een oude soulklassieker af: dit keer ‘Ain’t no sunshine‘ van Bill Withers. En opnieuw maakten ze er een gezellige familierap
van. Maar ditmaal zónder succes. Ook hun derde single ‘Let me be’ flopte. En zo
waren ze sneller van het podium verdwenen dan Ben E. King zelf, die vorig jaar
– op zijn 75ste – nog een aantal optredens weggaf in de VS.