Het melodietje en het heerlijke, ‘funky’ ritme kwamen me zó bekend voor. Ik had het absoluut eerder gehoord, en best vaak ook, maar ik kon het met geen mogelijkheid thuisbrengen. In een TV-programma misschien? Ik kon er geen bedenken. Ik keek in het gedrukte exemplaar van de lijst of de titel misschien iets verraadde. Nee, niet bepaald. Lees verder
Het album Abbey Road van The Beatles was in feite hun laatste kunstje, met dank aan het mislukken van de zogenaamde Get back-sessies, waardoor het album Let it be pas later uitkwam. Lees verder
Het was een bekend geluid dat ik op de radio hoorde. En dat was behoorlijk verrassend, want de wereld had de eurodance-periode afgesloten. Sterker nog: na 88 verschillende house-acts met een rapper en een zangeres was men volledig klaar met het genre. Het concept was compleet uitgemolken en werd überhaupt niet meer op de radio gedraaid. Het dance-publiek ging nu los op een nieuwe liefde: happy hardcore.
Des te vreemder was het dan ook dat ik nu de eerste tonen van No limit van 2 Unlimited hoorde. Totdat het intro bruut verstoord werd: “Hee jongens! Zullen we gaan housen?!” “Jaaaaaaahhhhh!”
De Smurfen. Anno 2018 zou je zeggen: wat een schande! Zo’n monument uit de jaren ’90 compleet verkracht door een handjevol tekenfilmfiguurtjes. Het is alsof je Bohemian Rhapsody door de Looney Tunes laat zingen. Maar de radiozenders werkten er gewoon aan mee, want in tegenstelling tot het origineel werd deze versie wél tot Alarmschijf gebombardeerd.
En ik moet eerlijk bekennen, ik vond het eigenlijk wel grappig. Heel Nederland trouwens. Het nummer stond binnen drie weken op één in de Top 40 en bleef daar zes weken staan. En, geheel in de traditie van de eurodance werd daarna ook dit concept compleet uitgemolken. Want No limit was nog maar net van de eerste plaats verdwenen of de opvolger Waarom doe jij nooit gewoon maakte al zijn opwachting in de Top 40. Maar dit werd lang niet zo’n grote hit als zijn voorganger.
Er zouden daarna nog twee platen met smurfenversies van bekende liedjes worden uitgebracht en toen werd ook de ‘smurfenhouse’ van de radio verbannen.
Éigenlijk ging ik mee voor mijn vaste festivalmaat Arjan.
Want ik ben niet per se een fan van Hardwell. Maar ja, de afgelopen jaren ging
Arjan altijd trouw mee naar de festivals waar ik hem naar meesleepte. En dat
liep nogal uiteen. Van A State of Trance
tot We love the 90’s, van Awakenings tot Ground Zero. Arjan zorgde ervoor dat ik niet alleen hoefde te gaan.
Dus dan mag je best wel eens zélf een keer uit je comfort zone stappen.
Elk jaar met het Amsterdam Dance Event staat onze hoofdstad bijna een week volledig in het teken van de dance. Een fenomeen dat 30 jaar geleden ons land binnenkwam. Het werd steeds groter, ondanks alle weerstand van de gevestigde orde. Inmiddels is het een miljardenindustrie, met een zéér prominente rol voor ons land. Lees verder