Al vanaf het begin van mijn blog in 2015 vond ik dat 4 the Cause met Stand by me niet zou mogen ontbreken. Maar wat kon ik vertellen over een bandje waar weinig over te vertellen was? Vier familieleden die als Young Warriors for Christ een gospelbandje begonnen. Netjes via een talentenjacht een platencontract binnensleepten, hun naam ver’hip’ten en vervolgens een smaakvolle hit scoorden met een onberispelijke cover. Zelfs de Bouquet-reeks achtige clip kende geen uitspattingen.

Maar hoe zette ik het nummer dán om in een lezenswaardig blog? Maandenlang zocht ik tevergeefs naar aanknopingspunten. Totdat de natuur mij een handje hielp. Op 30 april 2015, overleed Ben E. King. Toevállig de zanger en medecomponist van het origineel. En dat was niet zomaar een hit. De song haalde maar liefst twee keer de top 10 in de Verenigde Staten. Eerst in 1961 en later nog een keer in 1987 toen de gelijknamige film uit kwam.

Het is een liedje dat minstens 400 keer gecoverd is.  En niet door de minsten: Ike & Tina Turner, John Lennon, Bruce Springsteen, U2 en zelfs Greenday gingen ermee aan de haal. En dan vergeet ik nog het illustere duo Timon & Pumbaa. Maar ook 4 the Cause had er dus veel succes mee in 1998. In diverse landen bereikten zij de top 3 en ook in Nederland stonden zij lange tijd hoog in de hitparades.

Bij de opvolger probeerden ze met hetzelfde trucje opnieuw te scoren. Opnieuw stoften ze een oude soulklassieker af: dit keer ‘Ain’t no sunshine‘ van Bill Withers. En opnieuw maakten ze er een gezellige familierap van. Maar ditmaal zónder succes. Ook hun derde single ‘Let me be’ flopte. En zo waren ze sneller van het podium verdwenen dan Ben E. King zelf, die op zijn 75ste nog een aantal optredens weggaf in de VS. Maar met zijn overlijden in 2015 kon ik het tóch nog in de schijnwerpers zetten.