Ze zijn in de herinnering een beetje ondergesneeuwd bij de successen van de Backstreet Boys en N*Sync. Maar ze zongen in het begin van de zeroes echt wel een behoorlijk mopje mee op boyband-gebied: Westlife. Maar liefst dertien keer wisten ze de Nederlandse Top 40 te bereiken. En daarmee was een groot deel van de tienerharten toch ook echt wel gereserveerd voor deze Ierse popgroep.

Een van die tienerharten was dat van mijn vriendin. Daar kwam ik achter toen ik onze gezamenlijke CD-collectie ging digitaliseren. En dat zorgde voor een hernieuwde kennismaking met de boyband die ook ik allang vergeten was. Ze schoten me af en toe alleen nog wel eens te binnen als hun grootste en bekendste hit weer eens een keertje voorbij kwam op de radio.

Maar hun oeuvre reikte dus veel verder dan die ene cover. Sterker nog: ze verkochten uiteindelijk 55 miljoen platen, hadden in Engeland 16 nummer één-hits en zijn de houder van vier Guinness World Records. Wat dat betreft was het een volgende successtory van Ronan Keating, die de oprichter was van de band.

Dankzij de moeder van een van de bandleden, had de oorspronkelijk zeskoppige formatie onder de naam IOYOU contact weten te leggen met Simon Cowell, A&R-man van Sony en later roemrucht jurylid in diverse talentenshows. Tot een platendeal was het echter nog niet gekomen. Cowell, niet bepaald bekend om zijn fijnzinnigheid vond dat drie van de huidige leden moesten vertrekken. Niet omdat ze niet goed konden zingen, maar omdat ze te lelijk waren.

En zo geschiedde. Er werden in Dublin nieuwe audities gehouden en met het aannemen van Nicky Byrne en Brian McFadden en op 3 juli 1998 werd Westlife officieel opgericht. Eerst nog als ‘Westside’ maar, omdat er al een band was met die naam, werd dit uiteindelijk Westlife. Ronan Keating deed het management en zette direct hoog in. Hij zette ze in het voorprogramma van de concerten van én de Backstreet Boys én Boyzone. Het bleek de sleutel tot hun succes. Het leverde Westlife hun definitieve doorbraak op.

Een van de leukste nummers om weer te horen van de boyband vond ik My love. Eentje die ik compleet vergeten was. Een heerlijk popliedje met een hoog meezinggehalte, met de juiste balans tussen de subtiliteit van een lovesong en de bombast waardoor het óók geweldig in een stadion klinkt.