Je ziet hem nog zo rijden… In die gemotoriseerde driewieler door de bergen van een of ander exotisch eiland. Lekker relaxed nummertje op totdat… Een egel! Hij gooit het stuur om, weet het nietsvermoedende dier nog maar net te ontwijken maar jaagt zich daardoor bijna zelf de dood in. Hij kan gelukkig zijn tocht vervolgen. Dan zoomt de camera uit…Het spotje viel in de smaak. En dat had ook te maken met het vrolijke liedje dat bij de rastaman uit de autoradio schalde. Tot dan toe het best bekend in de versie van Patti Page uit een ver, ver, vér verleden.

Televisiekijkend Nederland vond deze versie zó leuk dat de platenmaatschappij van de uitvoerende artiest Roots Syndicate het nummer op CD-single besloot uit te brengen. En terwijl wij met het schrijfblok op schoot zaten om de rondjes van schaatslegendes Rintje Ritsma, Falko Zandstra en die oervervelende Johann Olav Koss bij te houden, klonk het zomerse Mockin’ bird hill door de speakers.

Maar ook aan mijn vader werd gelukkig gedacht. Want terwijl Roots Syndicate de hitlijsten bestormde kwam er ook een versie uit van Albert West. Met zijn veel rustigere bewerking van het liedje speelde de Nederlandse zanger zich na 7 jaar weer eens een keer in de kijker. Het werd een bescheiden hitje: het nummer kwam tot plaats 24.

De versie van Roots Syndicate scoorde daarentegen uitstekend en wist begin 1993 zelfs twee weken de hoogste positie in de Nederlandse Top 40 te bezetten. Totdat het door die andere Nederlandse trots 2unlimited van de troon werd gestoten met No limit.

Mockin’ bird hill zou uiteindelijk de enige hit blijken van de vijfkoppige formatie. De opvolger We’ll meet again (geen clip beschikbaar), een cover van de evergreen van Vera Lynn strandde in de Tipparade. De band hield het daarna nog wel even vol maar ging vanwege het uitblijvende succes in 1997 uit elkaar.