Ach, het chanson. Die prachtige melodieën, de romantiek, dat vakantiegevoel en dan die fantastische, zingerige taal! Maar wát was het inmiddels lang geleden dat Franstalige nummers nog hits werden. Want waar er in de jaren ’60 en ’70 geen ontkomen was aan liedjes van Julien Clerc, Jacques Dutronc, Dalida en Michel Fugain en later France Gall, was het in de nineties echt een zeldzaamheid.

📢🎵🎶🙉 “Liberté!!! Ta tada tada tadadada tada tada tadadadadadááá!” Ja hoor! Direct feest… Daar stonden we weer te springen in de plaatselijke discotheek, op het ritme van het nummer van Parla & Pardoux. Handen in de lucht. Let’s partyyyyy!

Het Franse chanson was terug! Nou ja… héél veel chanson was het natuurlijk niet, en met zeven weken Tipparade niet eens een hit. Maar we kregen weer eens een teken van leven uit het land van ‘egalité, fraternité en… liberté’.

Nou ja… óók niet echt. Want hoe Frans het ook klonk, Parla & Pardoux kwamen gewoon uit Nederland. Sterker nog, ze zijn hier nog steeds te boeken voor feesten. Maar het had natuurlijk wel degelijk een Frans tintje. Want die melodie was geleend van een absolute klassieker uit het genre: Les lacs du Connemara van Michel Sardou.

Een opzwepende plaat uit het begin van de jaren ’80. Een vreemde eend in de bijt van het oeuvre van de zanger, die zich normaal gesproken bediende van gevoelige nummers zoals het prachtige Une fille aux yeux clairs. Maar het werd wel zijn grootste hit in ons land.