Vorig jaar had ik het er maar druk mee: ik toog maar liefst drie keer richting Amsterdam voor ADE. Dit jaar is het een ietsiepietsie anders. Ik heb één optreden staan. Niet in onze bruisende hoofdstad maar ‘gewoon’ in mijn hometown op de Veluwe. En het is geen liveset, maar een concert. En de muziek die ik ga horen is niet bepaald dance. Vrijdagavond staat voor mij namelijk Rowwen Hèze op het programma.

Het is een van mijn ándere liefdes. Waar ik weinig kan met bands als Normaal en De Kast, en niks heb met artiesten als Daniël Lohues of Gé Reinders, had Rowwen Hèze vanaf de eerste keer dat ik hun muziek hoorde al mijn sympathie. Geen idee waar het vandaan komt. Ik heb er mijn roots niet liggen. En evenmin is het een ’taal’ die ik machtig ben. Voor het werk ben ik een aantal keren naar het uiterste zuiden afgereisd, maar wanneer zij mij in hun zangerige taaltje aanspraken kon ik niet anders dan ze schaapachtig aankijken. En hoeveel geduld ik ook heb gehad, lullen kan ik het nog steeds niet.

Maar Rowwen Hèze versta ik als geen ander. Er zijn liedjes die ik woord voor woord kan meezingen. Allemaal dankzij die ene stage in Nieuwegein waar ik elke werkdag met het OV heenging. Een reis van een kleine twee uur die ik overbrugde met muziek. Onder andere met een dubbel-CD van de Limburgers. Het was een heerlijk contrast. Lopen over Utrecht CS met al die Randstedelijke drukte om je heen, terwijl Jack Poels zachtjes in mijn oren zong.

Er was één nummer waarbij ik telkens weer even stil hield. Al bij het horen van de eerste, klaaglijke accordeon-tonen. Blieve loepe. Een liedje over twee soorten mensen. Die eerste, dát was ík. Een muurbloempje dat zich het schompes werkte in die tijd maar toch telkens weer geld te kort kwam om de maand vol te maken. Degene die nóóit een keer geluk had en zich telkens afvroeg waarom het nú weer was misgegaan. En over die ander, die ik haatte uit de grond van mijn hart, maar tegelijkertijd soms zó graag wilde zijn. Positief, extreem zelfverzekerd, altijd zijn woordje klaar en die alles waar ik zo hard voor moest strijden, zomaar kwam aanwaaien. Om gék van te worden.