Eindelijk! Na alle Top 2000’s, Lijsten van je Leven, Evergreen Top 1000’s en Top 1000 Allertijden’s was er in 2010 ook een radiostation dat aan míj dacht! Fresh FM kwam tijdens Pinksteren van dat jaar met de House Top 1000. En die zender kon ik ook nog eens gewoon op mijn autoradiootje ontvangen. Ik liet dan ook geen moment onbenut om de lijst te beluisteren.

Het was heerlijk! Ik leerde heel veel nummers kennen, maar ik herkende ook heel veel liedjes uit mijn eigen platenkast. En het werd met elke notering spannender: welke track zou nou op één staan? Wat was die plaat waarbij iedereen het er over eens was dat díe de geschiedenisboeken in moest? Jaydee – Plastic dreams misschien, of Speedy J met Pull over. Of… wie weet, zelfs mijn persoonlijke nummer één: Cafe del mar!

Toen we bij de apotheose van de lijst aanbelandden, waren al die liedjes echter al voorbij gekomen. Er was er nog eentje over. Maar ik kon geen enkel ander nummer meer bedenken. Het ongeloof steeg toen de eerste tonen van die langverwachte nummer één uit mijn speakertjes rolden. WTF? Dit nummer? Dat kan toch niet wáár zijn?!

Op de hoogste positie stond Born slippy van Underworld. Het mag duidelijk zijn dat die niet behoorde tot mijn favorieten. Sterker nog: het wás voor mij niet eens house: daarvoor was deze muur van geluid veel te alternatief. Laat staan dat ik het ook maar enige eeuwigheidswaarde toedichtte. Maar kennelijk hadden de meeste mensen tóch op dit gedrocht gestemd. Zelfs de DJ van dienst liep over van het enthousiasme toen hij de aankondiging deed. Ik voelde me verraden. Verraden door mijn eigen gemeenschap… Boos door deze anticlimax heb ik de radio uitgezet en jarenlang niet meer naar de House Top 1000 geluisterd.

Na het lezen van meerdere boeken over de historie van het genre ben ik echter op mijn schreden teruggekeerd. Born slippy scheen toch wel een bijzondere status te genieten in het genre. Het werd door velen geroemd als invloedrijk en baanbrekend. En flexibel als ik ben heb ik mij inmiddels aangesloten bij dat keurkorps. Want wát een fijne plaat is het toch, nietwaar?