Je liedje in een commercial van Levi’s. Dat betekende in de jaren ’90 doorgaans kassa. Veel airplay op de tv en radio en bijna altijd een hitnotering. Er wáren liedjes waarbij dat wat mij betreft niet per se had gehoeven, maar bij dít nummer vond ik het niet erg dat het zo vaak voorbij kwam.

Smoke City was een Engelse triphop-act die werd opgericht aan het einde van de jaren ’90. De zangeres was van oorsprong Braziliaans. En dat was te horen. De band onderscheidde zich door hun muziek te mixen met samba en bossanova. Gedeeltes van hun songtekst waren ook vaak in het Portugees.

In mijn hoofd was triphop toen nog een soort extreem snelle vorm van drum n bass en dus labelde ik het dan ook nog niet als zodanig. Smoke City eindigde in plaats daarvan bij mij in de hoek ‘vage muziek’. Maar wel léuke vage muziek. Trouwens, over verkeerd labelen gesproken. De clip hieronder is toch écht van Underwater love, en niet van Flying away.

Anno 2023 weet ik gelukkig wél wat triphop is en staan er met o.a. London Grammar en Portishead meerdere LP’s van bij mij in de kast. Albums die regelmatig op de zondagochtend op de platenspeler belanden. Heerlijk met een kopje thee bij een ontluikend ochtendzonnetje schijnend door de ramen.

Smoke City staat daar overigens nog niet tussen. Maar hun album Flying away staat inmiddels wel op mijn verlanglijst. Met dat heerlijke, mysterieuze nummer als belangrijkste track, dat ondanks de airplay op de televisie in ons land niet wist door te dringen tot de Top 40.

Hoe anders was het aan de andere kant van de plas. De single schopte het daar zelfs tot de top 5. Maar een vervolg voor Smoke City zat er niet in. De tweede single, Mr. Gorgeous (and Miss Curvaceous), haalde daar de hitparades niet meer. Het werd alleen nog een hit in Italië.