Double Vision – Knockin

Wat doe je als band als je een optreden van een half uur
moet vullen terwijl je maar twee hits hebt gehad? Dat zal ongetwijfeld de vraag
zijn geweest die Double Vision zichzelf óók stelde toen zij in 2011 afreisden naar Den
Bosch om daar op te treden op We love the
90’s
.
Een feestje waar wij toevallig óók waren. Ik had via de
bekende veilingensite voor een handjevol euro’s vier tickets geregeld en nu
reden we vol verwachting richting Brabanthallen. Want waar er tegenwoordig geen
weekend voorbij gaat waarin je je níet kunt onderdompelen in 90’s jeugdsentiment,
was een dergelijk feestje tóen nog best bijzonder. Helemaal op zo’n grote
schaal, met dan óók nog live-artiesten uit die tijd.
Verwend door de indrukwekkende decors van festivals zoals
Mysteryland en Dance Valley was de afwerking hier vrij… minimaal. Dat wil
zeggen: de boxen sprongen het meest in het oog. En dat was niet omdat ze er nou
zo spectaculair uitzagen. Nee, er was een podium met een DJ-booth en er hing
een spandoek van het feestje zodat we in ieder geval konden zien dat we goed
zaten. Maar dat was het.
We klaagden niet… zoveel hadden we immers niet betaald. En
de optredens waren hartstikke leuk. Captain Hollywood, T-Spoon en Robin S stelden
zeker niet teleur. Toen kwam Double Vision. De Spaanse dance-formatie stelde
zich voor en trapte af met hun grootste hit: Knockin’.
Een fijn nummertje. Ze hadden er in 1994 al redelijk succes mee
gehad in hun thuisland, maar toen zij een jaar later deze single ook hier
uitbrachten, werd het pas écht een hit. Zes weken lang stonden ze op de tweede
plaats in de Nederlandse Top 40. Maar elke week moesten ze weer hun meerdere
erkennen in Gangsta’s paradise.
In Den Bosch volgde na hun debuutplaat logischerwijs de tweede
single: Allright. Ook fijn,
misschien zelfs wel fijner, maar een iets minder grote hit dan zijn voorganger.
Een derde nummer volgde. Ik vermoed dat het hun derde single betrof, maar zelfs
bij mij als zelfbenoemd 90’s dance-specialist, deed het weinig belletjes
rinkelen.

Gelukkig werd het daarna weer een stuk herkenbaarder. Ze deden
opnieuw Knockin’. En daarna opnieuw Allright. En ze sloten dit spektakel
af met hun grootste hit… Knockin’. Nee,
de creativiteit van deze Eurodance-formatie kende werkelijk géén grenzen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *