Scooter – Friends

En daar staat hij dan… Het is naar om te zien. Je beste
vriend, volledig ontdaan. Brede schouders die schokken, de tranen die langs
zijn ruw bebaarde gezicht naar beneden glijden. Onwerkelijk. De man die met
zijn potige voorkomen in je uitgaansjaren nog wel eens voorkwam dat je een klap
kreeg, ook al was die soms best terecht. Nu opeens een klein hoopje mens.
Het is ook niet niks. Voorgoed afscheid moeten nemen van je
moeder. Of überhaupt van een van je ouders. Je ouders, die je groot hebben
gebracht en je gemaakt hebben tot degene die je nu bent. Die er altijd voor je zijn,
ook al ga je niet altijd de weg die zij misschien voor ogen hebben.
Ik kan me er geen voorstelling van maken. Mijn moeder
verkeert in goede gezondheid. Verslijt nog steeds de nodige kilometers op haar
wandelschoenen. En mijn vader kom ik nog regelmatig tegen op het
zaalvoetbalveld. Ik zou niet weten hoe het is. Machteloos moeten zien hoe een
van hen langzaam wegglijdt naar dat grote zwarte gat.
Maar dit beeld… het maakte een enorme indruk op mij. Natuurlijk,
ik heb al eerder begrafenissen en crematies meegemaakt. Maar zó dichtbij kwam
het niet eerder.

En dan is het mooi om te zien dat alle vrienden, hoe
verschillend hun levens zich misschien ook ontwikkeld hebben in de afgelopen
jaren, en hoe weinig we elkaar misschien ook zien tegenwoordig, allemaal bij
elkaar komen om hem en zijn familie te ondersteunen.

2 gedachten over “Scooter – Friends

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *