Het was weer eens zover: ik was verliefd. Ik had dat wel vaker zo aan het einde van mijn puberteit. Met name zingende leeftijdsgenootjes wilden mij nog wel eens het hoofd op hol brengen. Zeker als ze dan ook nog eens van Scandinavische origine waren… Lene Marlin was daarop geen uitzondering. Met haar enigszins alternatieve maar toch zachtaardige uiterlijk en die engelachtige stem had ze mij in no time om haar vingers gewonden. En dan ook nog zo’n lief liedje…

Nou ja lief… zo lief was Sitting down here eigenlijk helemaal niet. Eerder eng. Het zou je ex maar zijn. Zich in jouw buurt ophoudend zonder dat je haar opmerkte, klaar om op een dag wraak te nemen. Brrr… En als ze dan eenmaal had toegeslagen, was er geen mens die je zou geloven. Dát lieve meisje? Nee hoor. Dat kán niet… Die doet dat niet…

Een gedachte die mij toch nog wat troost biedt: want uiteindelijk werd het niets tussen ons.. De afstand vermoed ik, want we deelden wel hetzelfde geboortejaar én dezelfde geboortemaand. Maar goed… de kans was ook groot geweest dat ik tegen de tijd dat het echt serieus begon te worden, wel weer naar een ander was gefladderd.

We hadden denk ik sowieso niet genoeg tijd gehad om elkaar te leren kennen. Want zo plots als ze in de charts stond, zo snel verdween ze ook weer uit de publiciteit. Het succes had haar nogal overvallen en ze besloot zich terug te trekken om haar sociale leven weer een beetje op orde te brengen.

En waar haar carrière in haar thuisland Noorwegen bij haar comeback na drie jaar weer opbloeide, bleef het bij ons bij die ene hit. Want de opvolger Where I’m headed redde het al niet meer. Maar ze hoeft gelukkig niet op een houtje te bijten. Er zullen nog genoeg royalty’s vanuit Nederland bij haar binnenstromen, want het was – en is waarschijnlijk nog steeds – een ongelóóflijke Sky Radio-knaller.