Elk jaar met het Amsterdam Dance Event staat onze hoofdstad bijna een week volledig in het teken van de dance. Een fenomeen dat 30 jaar geleden ons land binnenkwam. Het werd steeds groter, ondanks alle weerstand van de gevestigde orde. Inmiddels is het een miljardenindustrie, met een zéér prominente rol voor ons land.

Wat hád ik er graag bij willen zijn toen het genre hier voet aan de grond zette. Er werd toch een stukje muzikale historie geschreven. Maar ja, ik was amper 9 jaar toen de house hier een vlucht nam. Bij ons in het oosten van het land beleefde het daarnaast sowieso pas later haar doorbraak.

Maar, heel eerlijk, al zou ik de legale leeftijd hebben bereikt en had ik in de Randstad gewoond… Op een stationnetje wachten tot we werden meegenomen naar een onbekende locatie, ergens in een verlaten loods op een afgelegen industrieterrein, voor een feestje waarvan je ‘had horen zeggen’ en waar óók nog eens de politie elk moment zou kunnen binnenvallen… Ik had er waarschijnlijk het lef niet voor gehad.

Gelukkig kan ik me wel met terugwerkende kracht vergapen aan de avonturen uit die tijd. En dat begon ooit toen ik een klein itempje over Mary go wild van Grooveyard op de Facebook-pagina van dit blog zette.

Iemand attendeerde mij erop dat er ook een boek naar vernoemd was. Het boek vertelt uitgebreid over de geschiedenis van de dance, en dan met name in Nederland. Het was het begin van mijn zoektocht naar de wortels van het genre waar ik begin jaren ’90 mijn hart aan verpandde.

De verhalen van vroeger maakten mijn band met het genre nóg sterker. En dat allemaal dankzij dit liedje. Een liedje dat eerst ‘gewoon’ een van mijn favoriete housenummers was, maar inmiddels een anthem is van mijn liefde voor deze muziek. Inclusief het bijbehorende kippenvel.