Milli Vanilli – Girl you know it’s true

Fab Morvan… Zegt die naam u iets? Hij stelde zich de
afgelopen weken regelmatig aan u voor op zowel radio als TV. In de reclame voor
Kentucky Fried Chicken. Hopen dat de commercial niet blijft steken want dan
zullen zijn gedachten ongetwijfeld teruggaan naar 21 juli 1989, toen hij een
‘live’ performance weggaf voor MTV en de plaat Girl you know it’s true opeens vastliep. Hij en Rob Pilatus, het
andere deel van Milli Vanilli, probeerden nog even de schijn op te houden maar ze
voelden zelf ook wel aan dat het na 15 keer ‘Girl you know it’s…’ niet echt
meer geloofwaardig was en vluchtten van het podium.
Niet dat hun zelfbeeld er ook maar enigszins onder leed.
Want een jaar later riep Rob Pilatus zichzelf in het gezaghebbende Times
Magazine uit tot de nieuwe ‘Elvis’. Als Milli Vanilli waren ze immers
getalenteerder dan Bob Dylan, Paul McCartney en Mick Jagger bij elkaar.
Wat dat betreft spraken de cijfers ook wel in hun voordeel. Alleen
hun eerste single ging al 7 miljoen keer over de toonbank. De fans leken zich verder
ook totaal niet druk te maken over het vermeende playbacken van de twee. Zelfs
niet toen een van de oorspronkelijke zangers het bedrog uit de doeken deed. Het
is natuurlijk ook wel heel erg vervelend als je de miljoenen ziet binnenstromen
terwijl jij zelf afgescheept wordt met een lousy $ 6.000. Voor $ 155.000 bleek
hij echter bereid zijn mond er verder over te houden.
De hits van het playbackende duo volgden elkaar in
snel tempo op. Ook Nederland ontkwam niet aan de in biker shorts geklede en met
pruiken getooide verschijningen. Met Blame it on the rain scoorde het duo een tweede plaats in de Nederlandse Top 40
en Girl I’m gonna miss you stond
zelfs vijf weken op de hoogste positie. Als kers op de taart wonnen zij in
februari 1990 een Grammy Award voor beste nieuwe artiest.
November 1990 barstte de bom echter. Hun producer, de man
die het trucje al eens eerder had uitgehaald met Boney M, klapte uit de school
en gaf toe dat de gezichten van Milli Vanilli de nummers niet zelf zongen. Hij
ontsloeg de beide heren en hun vonnis was daarmee getekend. De persconferentie,
die de twee in allerijl hadden belegd, met daarin onder andere een zangcoach die
verklaarde dat ze toch écht wel konden zingen, kon dat niet meer tegenhouden.
Ze mochten hun Award inleveren en verdwenen met de staart tussen de benen van
het wereldtoneel.

Rob is inmiddels overleden. Een overdosis cocaïne werd hem
in 1998 fataal. En Fab schnabbelt nu dus bij voor een fastfoodketen. Hij zal
straks op zijn sterfbed moeten constateren dat de muzikale
erfenis die hij de wereld heeft nagelaten niet meer omvat dan de tekst
‘100% real chicken. KFC. It’s fingerlicking good!’ 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *