Als wereldwijze puber vond ik het maar een rare tekst. Zo’n
vriend, daar zat je toch helemaal niet op te wachten? Eentje die je steeds liet
huilen, je auto en je baan zou afpakken en er vandoor ging met je vriendin? En
dan zou híj uiteindelijk nog de enige zijn waar ik mee zou omgaan? Haha! Wat
denk je zelf?!

Gelukkig waren de radio-DJ’s er om mij het een en ander uit
te leggen. Het nummer ging over drugs! Ah oké… Tja, daar had ik dan ook
helemaal niks mee. Want waar een normale jongen van 17 jaar op die leeftijd toch
wel ongeveer zijn eerste joint zou roken, voelde ik op geen enkele wijze die drang.

En dat kwam niet omdat de tekst van I’ll be your only friend van Flamman & Abraxas feat. MC Lynx mij
zo raakte. Nee, mijn afkeer vond zijn oorsprong al een aantal jaren daarvoor.
Rond mijn 15de maakte ik voor het eerst kennis met het fenomeen. Drie jongens
op het pleintje voor mijn huis waren aan het blowen in de regen. En dat waren
nou niet bepaald mijn grote voorbeelden. Ze hadden lang haar, van die lelijke, legergroene
jassen aan en kisten, hielden van – blegh! – gitaarmuziek en stonden daar een
beetje schaapachtig te lachen om niks.

Dat toch wel vrij sneue beeld is me altijd bijgebleven en bleek
een probaat middel tegen drugs. Zelfs op de diverse hardcoreparty’s die ik
bezocht, had ik door die associatie geen moment de behoefte aan
geestverruimende middelen. En dat terwijl we om de haverklap weer die vraag
kregen: “Pssst… Pillen kopen?” Waarop wij altijd beleefd antwoordden: “Eh nee…
bedankt!” en vervolgens een schouderklopje kregen: “Goed man! Goed man!”

I’ll be your only
friend was een cover van een van de allereerste acid house-platen ooit. In
1987 bracht de formatie Phuture Cocaine your only friend uit. En waar dat in het bijzonder over cocaïne ging,
trokken Flamman & Abraxas het iets breder. De boodschap was echter
hetzelfde: “Don’t do it! Don’t be stupid!”