Sugababes – Freak like me

Als je je, zoals ik, profileert als de Leo Blokhuis van de
dance uit de jaren ’90 moet je je natuurlijk wél hebben verdiept in de historie
van dat genre. Maar ja, je gaat natuurlijk geen boekwerken doorakkeren over
vage bands als Kraftwerk en onbeduidende types als Frankie Knuckles … Gelukkig
werd mij de helpende hand geboden door… Leo Blokhuis.
Vorig jaar oktober zond de NPO zijn documentaire Planet Elektro uit. Een absolute
aanrader voor iedere dance-liefhebber. Goed in elkaar gezet, interviews met
veel van de kopstukken uit het genre en ook aan de technologie-freaks is
gedacht. Wat er allemaal voorbij komt aan synthesizers, drumcomputers en ander
fijn spul zal de gemiddelde nerd watertandend achter de TV doen zitten.
En toch wrong er iets… want op een gegeven moment kwam daar
ene Gary Numan voorbij. Hij scoorde met zijn band de Tubeway Army de eerste ‘synthesizer-based’
nummer één-hit. Met Are ‘friends’
electric
bereikte hij begin jaren ’80 de hoogste positie in de Engelse
hitlijst.
Het nummer kwam me zó bekend voor… Maar ik kénde de beste
man helemaal niet, en zijn band evenmin. De titel zei mij helemaal niks en ook
de tekst hielp mij geen steek verder. Zelfs toen ik de docu even pauzeerde om
het nummer nog eens even goed te beluisteren gingen bij mij nóg geen belletjes
rinkelen. Tja… daar stond ik dan, met mijn goede gedrag en mijn imago.
Pas maanden later was daar onverwacht de bevrijding. Het
nummer Freak like me van de Sugababes
kwam voorbij op Die Verrückten Stunden, mijn favoriete radiostation. En opeens
vielen álle puzzelstukjes in elkaar. Van de tekst wist ik het: die was niet
origineel. Adina Howard had er eerder een hit mee gehad. Maar de muziek was dus
óók gejat.
Dat hadden de dames slim gedaan in 2002. Gewoon twee hits
uit het verleden gepakt, er een mash-up van gemaakt en klaar… Oké, oké, ze
zongen zélf de vocalen in en vooruit, ook de sample van Are ‘friends’ electric werd niet helemáál één-op-één overgenomen
maar erg veel méér creativiteit vergde het niet. Het resultaat mocht er echter zijn:
een fijn plaatje dat in Nederland toch maar gemiddeld succes behaalde met een
23ste plaats in de Top 40. Het betekende wél de definitieve doorbraak voor de
girl-band.
Want vervolgens ging het hard. Vrijwel alle singles die ze
in de vier jaar daarna uitbrachten, behaalden de top 10 in ons land. Totdat een
van de vaste gezichten, Mutya Buena, opeens ontbrak bij de promotie van hun
single Ugly. Volgens het management
omdat zij ziek was. Niet veel later maakte zij echter bekend dat zij de band
ging verlaten. Ze ging solo. Een carrière die één hit opleverde: Real girl.

En ook Sugababes ging als een nachtkaars uit. Na het vertrek van Mutya Buena scoorden ze nog één top 10-hit. Daarna verdwenen ook zij langzaam van het podium in Nederland.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *