Een druilerige zondagmiddag. Dé gelegenheid om onze kinderen
wat gevoel voor het betere popwerk bij te brengen. Eens op een middag – de hen
toegeworpen muzikale fruitmand werd tegen heug en meug verorberd – moesten er
wat kunstgrepen worden toegepast om het kwartet weer bij de les te krijgen. Pelpinda’s,
met krant, werden uitgedeeld, glazen werden gevuld, én onderstaand nummer ging
op de platenspeler.

Als bij toverslag was de kamer getransformeerd tot één swingend
muziekpaleis. Gegil en gejoel alom, de pinda’s vlogen door de lucht, de glazen rinkelden
zich te barsten en de buren bonsden dat het een lieve lust was.

Hocus Pocus bleek de muzikale drug die onvermoede krachten in
de mens naar boven haalt. Logisch dat Nike het nummer gebruikte in hun commercial voor het WK 2010.

Ik? Ik vind het gewoon een prachtig nummer.