In één keer van 40.000 naar 90.000 bezoekers. Een meer dan verdubbeling van het aantal festivalgangers. Positief ingesteld waren ze wel daar bij UDC. Ambitieus ook. Dance Valley 2001. Later getiteld ‘de rampeneditie’. Want zóveel mensen, dat bleek achteraf bezien toch iets te veel van het goeie. En een van die mensen was ík.

De eerste signalen dat het wel eens druk zou kunnen worden, kregen wij bij aankomst op station Amsterdam Sloterdijk, Het station waarvandaan de pendelbussen zouden vertrekken. Op het busplein waren inmiddels al meer dan duizend festivalgangers verzameld. Het plein was rammetje vol. En de reden was ook direct duidelijk: er was geen pendelbus te bekennen. O ja, ze kwamen wel, maar niet meer dan één per kwartier, terwijl van de andere kant de mensen bléven toestromen.

Toch hadden wij geluk. Er stopte een pendelbus vlak voor onze neus. Drie van ons, waaronder ik, waren fortuinlijk genoeg om ook de binnenkant van die bus te bereiken. De rest van ons had pech. Een breed geschouderde man verrees bij de busdeur en zorgde ervoor dat éérst al zijn vrienden naar binnen konden. Toen die binnen waren, ging de deur dicht en had de rest het nakijken. Hoe onze vrienden vervolgens (véél later) tóch het festival bereikten, is een verhaal op zich.

Eenmaal op het festival was de vibe wel fantastisch. Logisch natuurlijk, want wij behoorden tot de lucky few die wél tijdig het terrein binnengekomen waren. Maar ook de line-up was indrukwekkend. En dan werkte het weer óók nog eens mee. Een strakblauwe hemel, een heerlijk zonnetje en een ruime 30 graden. Iets dat we na ongeveer 3 uur éindelijk met onze vrienden konden delen.

We hebben die dag op Dance Valley enorm genoten, maar besloten wel om, met de chaos van die middag in ons achterhoofd, íets eerder terug te gaan. En de volgende dag zagen we op Het Journaal waarom dát een slimme beslissing was geweest.