Dreamhouse

De reden van het ontstaan van het genre dreamhouse is nogal
luguber. Het vond zijn oorsprong in de jaren ’90 toen er met name in Italië
door de opkomst van de raves, in de weekenden veel meer verkeersdoden waren te
betreuren dan doordeweeks.

Dat kwam omdat bezoekers van deze raves zich midden in de
nacht, vol adrenaline, drugs en drank, de vernieling in reden. Een fenomeen dat
in die jaren in Italië zelfs bekend stond als ‘Strage del sabato sera’ ofte wel
‘Saturday night slaughter’.
De opkomst van de dreamhouse werd dan ook met gejuich
ontvangen door de overheid en de nabestaanden van de slachtoffers. Zij zagen
het als een geweldig antwoord op de ruige rave die de festivalgangers steevast
naar een enorme climax stuwde. En zo werden de houseparty’s steeds vaker afgesloten
met deze rustige, bijna kalmerende vorm van dance.
Grondlegger van en grootste naam in het genre was de
Italiaan Robert Miles. Hij begon zijn loopbaan in Zwitserland, waar hij opviel
omdat hij veel ambient en drum-‘n-bass draaide. Toen hij zijn eigen muziek
begon te produceren waren er dan ook veel van deze invloeden terug te vinden in
zijn composities. Zijn eerste wapenfeit was de single Children.
Een enorme hit met nummer één-noteringen in liefst twaalf
landen, 5 miljoen verkochte platen en zelfs, als eerste en enige Italiaanse
artiest ooit, een Brit Award. Robert Miles bracht na deze monsterhit nog twee
singles uit. Fable was de opvolger
van zijn successingle. Het plaatje kon alleen niet overtuigen. Maar toen hij
met zijn derde single de vocalen van de Britse zangeres Maria Nayler toevoegde aan
zijn dromerige muziek, scoorde hij opnieuw een grote hit. One and one deed het erg goed in de Europese charts.
De Duitse formatie Zhi-Vago had daarvóór echter al geëxperimenteerd
met vocalen in hun dreamhouse-platen. Het gevolg was een bescheiden hitje met Celebrate the love. En ook B.B.E. droeg
eind 1996 haar steentje bij aan de ontwikkeling van de dreamhouse. Zij voorzagen
de dromerige tunes van een stevigere beat en scoorden vervolgens flink met Seven days & one week en Flash. Maar ook enkele platen van
Faithless werden destijds onder het genre geschaard. Het beste voorbeeld is wel
het inmiddels klassieke Insomnia.

Het genre dreamhouse bleek echter geen lang commercieel bestaan
beschoren. Het verdween in de loop van 1997 uit de hitlijsten, maar haar invloed
zou nog tot ver over de millenniumwisseling heen reiken. Beroemde DJ’s als
Armin van Buuren lieten zich inspireren door de stroming en het vormde het
fundament voor de deephouse, de progressive trance en de psytrance zoals wij
die nu kennen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *