DJ Paul Elstak – Life is like a dance

Wanna play? Het vriendelijk ogende beertje lachte mij toe
vanaf het zwarte bomberjack. Nee… hoe hip en happening ik ook wilde zijn, dat
was toch echt véél te ver boven mijn budget. Een longsleeve dan? Tja… vrijwel
elke gabber die ik zag liep al met zo’n shirt rond, dus áls ik dan hip en
happening wilde zijn, was dit niet het shirt om mij te onderscheiden. De
kleding uit de Forze-lijn van DJ Paul
Elstak was nou eenmaal populair.
Dat veranderde echter rap toen hij begin 1995 Life is like a dance uitbracht. Zijn
eerste happy hardcore-plaat. Een absolute doodzonde in het gabberwereldje zo
bleek. Onder andere Neophyte liet er geen misverstand over bestaan wat zij hiervan
vonden: Happy is voor homo’s. Een
titel die later verplicht gecensureerd werd tot ‘Happy is voor hobo’s’. Een
aanpassing die overigens in het plaatje zelf niet echt terug te horen is.
En terwijl Life is
like a dance
zich een weg omhoog worstelde in de Nederlandse Top 40 vergat
de scene spontaan welk pionierswerk
DJ Paul voor de hardcore had verricht en kotste hem opeens uit. Ik niet. Het
voelde als een handreiking.
Ik had op dat moment weliswaar nog niet zoveel met die
muziek maar ik vond het wereldje wél interessant. Ik was geen kakker, geen hiphopper,
skaters vond ik losers en ja… ik wilde toch wel érgens bij horen. En dankzij de
happy hardcore kon ik me tóch gabber voelen, zonder dat ik mijn hoofd kaal
hoefde te scheren en een dubbelzijdige Aussie moest kopen. Een klasgenoot,
gabber van het eerste uur, lachte me echter vierkant uit. Ik was geen gabber,
maar een ‘zwabber’…
Dat klonk niet heel stoer en óók niet alsof ik er écht bij hoorde.
Desondanks begon ik de muziek wel steeds leuker te vinden en langzaam
verschenen er toch ook Thunderdome-, Earthquake– en Hellraiser-CD’s in míjn
platenkast. En nee… een Wanna play?-shirt heb ik nooit aan gehad want uiteindelijk werd het deze longsleeve:
De missie van DJ Paul Elstak, hardcore naar het grote
publiek brengen, was dus in ieder geval geslaagd. En niet alleen bij mij. Want
na zijn debuutplaat volgden er veel meer platen die stuk voor stuk grote hits
werden. De gabberscene groeide explosief, hardcore-feesten schoten als
paddenstoelen uit de grond en het genre leefde als nooit tevoren. Totdat het
eind 1996, begin 1997 de nek om werd gedraaid door acts als Hakkûhbar en Gabberwijffie.
Een treurig einde van een mooie tijd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *