Anouk – Good God

Anouk - Good God

Tijdens een weekendje Amsterdam begin 2015 werd ons als vriendengroep pijnlijk duidelijk dat wij géén twintig meer waren. De avond ervoor hadden we een concert bezocht in de Melkweg en dat was laat geworden. En nu, een dag later hadden de meesten tijdens het avondeten al flink moeite om de ogen open te houden. Al onze ambitieuze stapplannen ten spijt. Om 23.00 kwam het hoge woord eruit: “Laten we maar teruggaan naar het hotel.” Er was niemand die protesteerde.

Maar ja, een uurtje later zouden we een jarige in ons midden hebben, een vrijgezel, en dát wilden we natuurlijk niet ongemerkt voorbij laten gaan. Dus togen we naar de ArenA-boulevard in de buurt van ons hotel, in de hoop toch nog een kroegje te vinden met bier en vrouwen. We hoorden muziek uit een wat verder afgelegen hal komen. Dáár gingen we dus heen.

En ja… er wás bier. Én er waren vrouwen. Héél veel vrouwen zelfs. Maar niet het soort dat we zochten voor onze vrijgezelle vriend. Type kortpittig, vermoedelijk gevangen in een oerdegelijk leventje met hun echtgenoot en 2,1 kind maar nu nét met een groep gelijkgestemden volledig los gegaan tijdens een concert in het nabij gelegen Ziggo Dome. Van Anouk… En nu… Goeie God!

Ze waren duidelijk nog niet klaar met feesten. Want door de amper aangeklede hal schalden klassiekers als I had the time of my life, What a feeling en It’s raining menEr werd dan ook flink gedanst en gesprongen. Maar charmant was het allerminst. Sommigen kwamen zelfs vervaarlijk dichtbij in een poging ons de dansvloer op te krijgen. Zelfs onze vrijgezelle vriend die we telkens naar voren duwden, dook iedere keer angstvallig weg.

We hebben de klok van 0.00 dan ook maar afgewacht in een onopvallend hoekje, snel ons biertje achterover getikt en zijn met de staart tussen de benen terug naar ons hotel gerend. Dit nooit meer!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *