Art of Noise – Moments in love

Art of Noise - Moments in love

Lang heb ik mij afgevraagd waar rond het begin van mijn puberteit mijn voorkeur voor house opeens vandaan kwam. Het móest dieper liggen dan alleen het met bonkende beats zo veel mogelijk irriteren van mijn ouders. Maar dat de kiem hiervoor al rond mijn achtste werd gelegd, realiseerde ik mij toen ik vorig jaar meedeed aan een battle op collega-blog Ondergewaardeerde Liedjes en een bijdrage zag over Art of Noise. Een naam die ik herkende uit een ver, ver verleden.

Het zal mijn vader zijn geweest die eind jaren ’80 heel old school een CD’tje bij de bieb had geleend. Hij vond er echter niets aan. Maar toen ík het hoorde vond ik het geweldig. De CD belandde bij mij op de kamer en ik draaide hem grijs in die drie weken. Ik nam hem op het laatste moment nog wel op bandje op, maar heb het eigenlijk nooit meer teruggeluisterd.

Tot vorig jaar dus. Alleen dan uiteraard niet meer op dat cassettebandje, maar gewoon via de streaming-platforms. Het was een feest van herkenning. En ik vind Art of Noise dus nog steeds geweldig. Experimentele, mysterieuze muziek dat ik anno 2019 in het hokje ‘chillout’ zou hebben geplaatst. Muziek die wij ‘s avonds opzetten om bij in slaap te vallen.

Moments in love werd in 1987 een flinke hit met een Top 10-notering in de Nederlandse Top 40. Het was hun tweede single die de hitlijsten haalde. Daarna ging de Britse ‘avant-garde’ groep een nieuwe muzikaal experiment aan. Good old Tom Jones werd ingevlogen om een nieuwe versie van de Prince-klassieker Kiss op te nemen. Een commercieel popliedje met een licht elektronisch geluid. Niet mijn kopje thee maar uiteindelijk wél hun grootste hit.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *