Culture Beat – Mr. Vain

Culture Beat - Mr. Vain

“Hee… we hebben nog een plekje over in de line-up. Kunnen jullie misschien optreden?” “Eh ja… maar er is wel één dingetje… De rapp…” “Mooi! Dat is dan afgesproken!” Klik! Ik vermoed dat het ongeveer zo zal zijn gegaan toen Culture Beat werd gevraagd om op te treden op We love the 90’s in het Goffertpark in Nijmegen in 2018. De eurodance-groep die in 1993 vele internationale prijzen won als beste dance-act, had ik nog niet eerder zien optreden in het nostalgia-circuit. En dat terwijl ik toch al behoorlijk wat 90’s-feestjes had afgelopen.

Reikhalzend keek ik dan ook uit naar het optreden. En ja, de zangeres was enthousiast. Dólenthousiast. Probeerde doorlopend met oe oe’s en hee hoo’s het publiek mee te krijgen en verloor mijn aandacht daardoor natuurlijk direct 😉 Maar ze vergat ook nog eens met enige regelmaat dat ze aan het playbacken was. Verder hielp het niet dat ze als een ware missionaris geen kans onbenut liet om haar fantastische relatie met de Heer te benoemen. En hoe uitbundiger ze werd, hoe glaziger de blikken werden die ze terugkreeg. Wat was dit? En… nog belangrijker… waar bleef die rapper? Hij móest er zijn.

Maar helaas… niet in Nijmegen die dag… Want naarmate de tijd vorderde en wij met almaar stijgende verbazing de overdreven uitbundige zangeres aanschouwden, begon het toch steeds duidelijker te worden dat er géén rapper bij zou zijn. En dat was jammer. Want voor de echte, originele 90’s-ervaring wilden we díe natuurlijk ook zien. Maar op de momenten dat normaal gesproken de raps hadden moeten vloeien, was zíj nu aan het praten. Óf ze deed een zoveelste vruchteloze poging om het publiek voor zich te winnen.

Toegegeven, de originele zangeres van Culture Beat was kort na de hoogtijdagen al afgezwaaid. Ze had haar laatste live-performance in 1997. Maar de producers hadden wellicht iets beter kunnen nadenken over haar opvolgster. En hoewel de originele rapper zijn microfoon ook al eerder aan de wilgen hing, was het zónder de broodnodige ‘verses’ voor de afwisseling, wel echt een aanfluiting. Ik weet niet meer of we het hele optreden hebben afgewacht. Ik vermoed dat we snel weer de Hakkûh-tent hebben opgezocht. Een ervaring rijker, maar een illusie armer. Dus daarom toch maar gewoon het origineel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *