Ik wist niet direct wat ik ervan moest denken, toen vaste muziekvriend Arjan mij voorstelde aan We don’t care van de Audio Bullys. Het klonk best lekker, maar tegelijkertijd behóórlijk alternatief. Door die overduidelijk Engelse tongval kreeg ik daarnaast enorme britpop-vibes. En als ik in de jaren ’90 ergens een hekel aan had gehad was dat wel britpop.

En hoewel ze daardoor begonnen met een achterstand, besloot ik de Engelse dance-act het voordeel van de twijfel te geven. En dat bleek een juiste beslissing. Twee jaar later hoorde ik ze namelijk wéér, en dit keer live op de radio. Hun nieuwe single was uit en stond op het punt om de Top 40 binnen te komen. De onheilspellende vocalen van Nancy Sinatra stroomden door de speakers, waarna de heren er zelf in kwamen met hun rauwe beats en dito synths.

Vele jaren later klonken opnieuw die onheilspellende vocalen door mijn speakers. En dat verbaasde mij, want wie kwam er ruim tien jaar na dato nou op het idee om dít nummer in een radio-uitzending te draaien? Gezien het feit dat ik Slam!FM op had staan, zou het daarnaast ook wel héél bijzonder zijn als dit Nancy Sinatra zelf was. Maar… nu ik er beter naar luisterde, de stem was ook ánders…

En het wás ook anders. Er volgde een razendsnelle opbouw en vervolgens werd ik getrakteerd op een explosie van geluid. Het bleek de nieuwe single van hitmachine David Guetta, anno 2023 vooral bekend van zijn schaamteloze 90’s rip-offs. Alleen was hij toen kennelijk helemaal in de ban van de 50’s, had het plaatje van Nancy Sinatra uit de platenbak gevist en Skylar Grey gevraagd de vocalen voor haar rekening te nemen. Maar het resultaat mocht er zijn. Wát een knaller. Héérlijk!