Ik wist niet direct wat ik ervan moest denken, toen vaste muziekvriend Arjan mij voorstelde aan We don’t care van de Audio Bullys. Het klonk best lekker, maar tegelijkertijd behóórlijk alternatief. Door die overduidelijk Engelse tongval kreeg ik daarnaast enorme britpop-vibes. En als ik in de jaren ’90 ergens een hekel aan had gehad was dat wel britpop. Lees verder →