De platenkast van mijn vader – Santana

Direct na mijn besluit om wat van Santana voor het voetlicht
te plaatsen belandde ik in een spagaat! Op zoek naar wat achtergrondinformatie
stuitte ik op hun eerste elpee. Een plaat die ik totaal heb stukgedraaid.
Alleen al die hoes! Een kunstwerk op zich, dat zelfs in deze tijd niet zou
misstaan boven het adolescentenbed.
Even waande ik me weer in mijn ouderlijk huis. Samen met een
vriend, die bij ons inwoonde, bovenop op het stapelbed, pick-up op het dressoir,
raam wijd open. We gingen dijenkletsend uit ons dak.
Nu, zo’n vijftig jaar later en nog steeds liefhebber, koos
ik in eerste instantie voor het jazzy Song Of The Wind, maar
eerlijk gezegd gaat mijn hart weer naar vroeger, dus ik begin met het nummer Jingo, om me daarna weer terug in het heden te laten voeren op de windvlagen
zoals alleen Santana ze kan produceren.
En die achtergrondinformatie? Gewoon genieten maar!

Mark van Dale with Enrico – Water verve

Ik had er een hartgrondige hekel aan: Britpop. Blur vond ik
verschrikkelijk, de broertjes Gallagher van Oasis vond ik irritant met hun
puberale gedrag en dan had je óók nog The Verve met dat zeiknummer. Maar
halverwege de jaren ’90, toen ik gekluisterd zat aan de radio, de vingers op de
‘rec’ en ‘play’-knoppen van mijn cassettedeck, kende die scene nou net haar hoogtepunt. De horror!
Maar goed, plaatjesdraaiend Nederland vond het allemaal
helemaal geweldig en prees tot mijn grote ergernis de bands vrijwel dagelijks
de hemel in. Het voelde dan ook als de broodnodige bevestiging toen parodieën
op hun nummers óók hits werden. Kennelijk was ik tóch niet alleen. En met
satanisch genoegen luisterde ik dan ook naar Wonderwall van The Mike Flower’s Pops. Maar helemáál blij werd ik van Water verve van Mark van Dale with Enrico.
Eén element in Bitter sweet symphony kon ik namelijk wél waarderen: het riedeltje dat steeds weer
terugkwam. Het grote probleem van het liedje was echter dat die zanger er
telkens weer doorheen kwam met zijn zeurderige stem.
Maar wat deed Mark van Dale in 1999? Hij lichtte het
melodietje eruit, versnelde het en zette er een beat onder. Water verve was geboren! Precies hoe ik
het bedacht had! En Mark van Dale scoorde er nog een hit mee ook. Vooruit, in
zijn thuisland Nederland bleek een 20ste plaats het hoogst haalbare maar in
Duitsland en omliggende landen verkocht hij meer dan 150.000 exemplaren van de
single.
Het was zijn eerste échte maar ook enige commerciële succes.
Hij was daarvóór ook al actief in de clubs. Zijn eerste wapenfeit dateerde
namelijk van 1992 toen hij, in de traditie van L.A. Style en Holy Noise, onder de naam ‘Obscure FM’ Michael Jackson is in heaven now
uitbracht. Het werd geen hit.
Na zijn cover van The Verve had hij nog één top 40-hitje. Something goin’ on met die andere
vergeten jaren ’90-artiest CB Milton. Maar daarna verdween hij weer naar de
achtergrond. Al is Mark van Dale nog steeds te horen op de radio. Op
dancezender Fresh FM draait hij nog elke vrijdagavond plaatjes tussen 18.00 en
21.00.

Peter Andre – Mysterious girl

Och wat had ik hem óók graag gehad. Zo’n wasbordje. Maar ja
ik had in 1996 een lichaam dat je het beste kunt omschrijven als een gratenpakhuis. En met mijn bijna twee meter zag het er ook nog niet eens uit. En om je
dan te begeven naar de sportschool om onder het bulderende gelach van
spierbundels en krachtpatsers direct weer weggehoond te worden was een
zelfkastijding die ík in ieder geval níet wenste te ondergaan.
Maar ja… Welke keuze had je? Je bent zestien, gaat voor het
eerst naar ‘de discotheek’ en hoopt toch op een beetje aandacht van de andere
kunne. En als er dan iemand meer dan dagelijks op TMF loopt te shinen met zijn
strakke, gespierde buik, kan je natuurlijk niet achter blijven. Alleen viel ik
na vijf sit-ups om. Een kansloze missie.
Dus zat er weinig anders op dan heel hard te hopen dat de
hype snel over waaide. Maar Peter Andre hield het maar liefst 15 weken vol in
de vaderlandse hitparades en zo moesten wij de hele zomer met lede ogen aanzien
hoe onze gladjakkerende seksegenoten tijdens Mysterious girl naar buiten sneakten met de meisjes die wíj voor
ogen hadden. Simpelweg omdat zij wél een sixpack hadden.
Jaloersmakend was het. En frustrerend. En dat nummer?
Afschuwelijk! Veel slechter hadden ze ze tot dan toe niet gemaakt. Zelfs de
Foetsie’s met Hij maakte me gek met z’n vingers waren nog vele malen beter. Bah! En die Peter Andre, die viel vást
op mannen. Dat kón haast niet anders!
Maar helaas… ook dát zou niet waar blijken te zijn. Want in
2004 sloeg hij voormalig natte droom en pin up-model Katie Price, beter bekend
onder haar artiestennaam Jordan, aan de haak.

Gelukkig heelt tijd alle wonden. Want inmiddels kan ik het
nummer best waarderen. Het staat hoog in mijn persoonlijke zomer top 10. Gewoon
omdat het zo’n heerlijk zonnig en vrolijk niets-aan-de-hand-nummer is. En dat
overdreven gedoe met die buikspieren? Ach ja… Met zijn 42 jaar zal al het
vrouwelijk schoon hem inmiddels toch ook gewoon voorbij lopen. Toch?

2unlimited – The real thing

We schrijven Eerste Pinksterdag 2013. Locatie is Java Eiland
in Amsterdam. Het is zwaar bewolkt en met 19 graden net iets te koud om zonder
jas voor het podium te staan. Mede ook vanwege de stevige wind die over het
eiland waait. We staan op Back in the House. Een festival dat ons terug gaat
brengen naar de beginjaren van de house. Op het menu staan onder andere DJ
Jean, Sash! en… 2unlimited.
Vlak voor het optreden van Ray en Anita proberen we nog even
uit het hoofd op te dreunen welke hits we nog van ze kennen maar we komen niet
verder dan vijf. Pas als het duo op het podium staat besef ik eigenlijk wat
een gigantische act dit was. In de kleine drie kwartier die zij beschikbaar
hebben om op te treden knallen ze er hit na hit uit. We zijn binnen no-time weer
op temperatuur. Tot het einde van het optreden zit er geen enkele plaat tussen
die géén top 10 hit is geweest en we kunnen ze allemaal weer woordelijk
meezingen.
Maar bij The real
thing
gaat mijn hart sneller kloppen. Dát nummer heb ik lang niet gehoord.
En ik ben direct terug in 1994, toen ik de single voor het eerst op de radio
hoorde. Eigenlijk had ik het een beetje gehad met 2unlimited. Van Get ready for this tot Let the beat control your body, het was
allemaal een beetje van hetzelfde. Dezelfde beats, dezelfde geluidjes, dezelfde
raps en dezelfde zang. Maar bij de eerste orgeltonen van de ‘nieuwe 2unlimited’
maakte mijn hart een sprongetje. En al zal mijn vader ongetwijfeld het
tegendeel beweren, het was verfrissend en klonk anders.
Euforisch als ik was overwoog ik de single te kopen. Of
beter, het album! Real things. Want
als dit de nieuwe sound was, dan lustte ik er nog wel een paar. Blij dat ik dát
uiteindelijk niet gedaan heb. The real
thing
was dan wel het nummer met het hoogste aantal ‘bpm’ van de act ooit,
maar dat zou ruimschoots worden gecompenseerd door de andere singles op de
plaat.

Want na het succes van de single bleken de opvolgers
allemaal veredelde ballads te zijn met Nothing like the rain als tragisch dieptepunt. Want dat was toch niet zoals ik mij
house-act 2unlimited wilde herinneren. Maar helaas… Ook die kwam voorbij
tijdens ‘Back in the House’.

Lil’ Louis – French kiss

In de jaren ’60 hadden de hippies hun seksuele revolutie. Muziek
met het veelbesproken thema bereikte de hitparades met misschien wel als het meest expliciete voorbeeld Je t’aime (…moi non plus) van het koppel Serge Gainsbourg en Jane
Birkin. Maar eind jaren ’80,
begin jaren ’90 vond er opnieuw een seksuele revolutie in de Top 40 plaats. In
korte tijd staken er een flink aantal nummers met het onderwerp de kop op. Een
van die nummers was French Kiss (original mix) van
Lil’ Louis.
Het zat hem niet in de titel. Want een French
Kiss… Dat is toch zo’n heerlijke, lange, intense zoen? Romantisch, liefdevol,
intiem… Zo’n kus die je altijd bij blijft als je hem voor het eerst krijgt? Ík
weet hem nog… Ik was zeventien, de plaats van handeling was station Zutphen CS
en het tijdstip was een vrijdagmiddag na schooltijd.
De French Kiss van Lil’ Louis ging echter wel een paar
stapjes verder dan alleen zoenen. Het nummer begint als een relaxte early
house-plaat. Het tempo in het nummer wordt echter steeds verder afgebouwd. Totdat
het volledig stopt. Vervolgens krijgt de zangeres volledig de ruimte voor háár minute
of fame. Een bijdrage die door Wikipedia eufemistisch wordt omschreven als een
‘vocal climax’. 
Tot die climax is het bij mij na die eerste french kiss in
ieder geval níet gekomen. De volgende dag werd er namelijk gebeld op de
huistelefoon. Mijn vader nam op. Het was een meisje… En ze vroeg naar mij. Hij
keek me verbaasd aan en met een verwarde blik in zijn ogen bood hij mij de
telefoon aan. Met een rood hoofd sprong ik op en rende ik naar de telefoon. Inderdaad,
zij was het! Maar helaas… ze zei dat ons tripje dat we de volgende dag gepland
hadden toch níet door kon gaan. De maandag erop moest ze even met me praten…

Nee, dan was de french
kiss van Lil’ Louis toch een stuk succesvoller. En hoewel het nummer geboycot
werd door de BBC en een DJ in de Verenigde Staten zelfs een boete kreeg toen
hij het nummer in een nachtclub draaide, werd het een gigantische hit die het
in de Nederlandse Top 40 zelfs tot de hoogste positie wist te klimmen.