Prince – 1999


Het werd 1999 en iedereen was in de ban van de… millennium
bug. En dat allemaal vanwege de schraperige computermakers die in plaats van 4
cijfers, maar 2 cijfers gebruikten om het jaar aan te duiden. Een
kostenoverweging. Maar wel één met mogelijk gigantische consequenties. Computers
zouden bij de overgang naar het magische jaar 2000 namelijk denken dat het 1
januari 1900 zou zijn, met alle gevolgen van dien.
Ze zouden dan stil vallen of op hol slaan en bijvoorbeeld financiële
markten konden zomaar crashen. Beveiligingssystemen zouden haperen en er zouden
massale plunderingen uitbreken. Dat alles resulterend in een diepe, wereldwijde
crisis die uiteindelijk honderden miljarden zou gaan kosten. Stel je de apocalyptische
toestanden maar eens voor: paarse luchten, rennende mensen overal. Rennend… om maar
te ontkomen aan die vernietiging.
Precies hoe superster Prince het voorspelde. Het was 1982
toen de kleine grote popster al zong dat het helemaal mis zou gaan. Er werd
niet geluisterd. Het nummer haalde niet eens de vaderlandse hitparade. Na het
succes van Little Red Corvette werd daarom
nogmaals geprobeerd de wereld te alarmeren. Dit keer sloeg de onheilsprofetie
wat beter aan. Het bereikte de 13de plaats in de Nederlandse Top 40.
Maar goed… de wereld feestte door. Prince voorop. Want als
de wereld dan toch zou vergaan, kon je er tot die tijd maar beter een feestje
van maken. Begin 1999 werd nog één poging gedaan om het volk te waarschuwen.
Opnieuw drong Prince de Top 40 binnen met het nummer.
Hoewel… Prince… Al sinds 1994 was Prince namelijk Prince
niet meer. De rechten van zijn artiestennaam lagen op dat moment nog bij zijn
oude platenmaatschappij en hij mocht die dan ook niet meer gebruiken. Hij koos
daarom voor een onuitspreekbaar symbool als naam. De radio-dj’s, die tóch zijn
platen moesten afkondigen, kozen daarom voor ‘The Symbol’, of, later voor ‘The
artist formally known as Prince’ (TAFKAP).
1999 werd in het
begin van het bewuste jaar opnieuw een bescheiden hit in Nederland. En later
dat jaar, op Oudjaarsdag, terwijl de artiest zelf op het podium rondsprong tijdens
zijn millenniumwisselingsconcert Rave Un2
the year 2000,
hield de wereldbevolking zijn adem in. En  er gebeurde… niets. Ja… Eén ding. Vanaf dat
moment heette Prince weer gewoon Prince. Want vanaf 31 december 1999 had hij de
rechten van zijn eigen muziek weer terug.
P.S.: een ietwat bijzondere video maar de enige met de muziek van 1999. Prince stelt zijn video’s niet beschikbaar op Youtube.

De platenkast van mijn vader – Kerstmis

Kerstmis en muziek! Voor mij
onlosmakelijk met elkaar verbonden. In mijn jonge jeugdjaren betekende
dat meezingen met de Wiener Sängerknaben, de Wiener Sängerknaben en… de Wiener
Sängerknaben.
Tot mijn zeventiende jaar. Toen kocht
ik voor mijn vader, een erkend Ray Conniff aanhanger, de lp “We Wish You A
Merry Christmas” van Ray Conniff and The Ray Conniff Singers, waarmee
pardoes het complete muzikale “kerstmenu” was verdubbeld.

Tot op de dag van vandaag draai ik
deze muziek, als startsein voor het opzetten van de kerstboom, tot misschien
meer of mindere vreugde van onze kinderen. Maar dat mag je ze zelf vragen.
Naast een keur aan, hoofdzakelijk, klassieke
kerst cd’s, draaien we ook muziek in de sfeer van Kerstmis. Eén nummer daarvan wil ik graag met
jullie delen. Het Pie Jesu, geschreven door Andrew Lloyd Webber, in de
oorspronkelijke uitvoering van Sarah Brightman, in duet met de jongenssopraan
Paul Miles-Kingston.
Hoewel het, als onderdeel van het
Requiem Mass, meer te maken heeft met de dood, vind ik het toch passen in de
kerstsfeer. Want, is er geen leven na de dood…?

Charly Lownoise & Mental Theo – This Christmas

Waar eind 1995 een groot deel van Nederland in foute
kersttrui met de gourmetpannetjes in de hand zich bij de radio vervoegde om te
luisteren naar al die ‘pareltjes’ die zo kenmerkend zijn voor die periode van
het jaar, probeerde ik er zo ver mogelijk weg te blijven. Als rechtgeaarde
puber had ik natuurlijk helemaal geen behoefte aan die warme,
o-het-is-zo-gezellig familie-aangelegenheden. En stappen met mijn vrienden zat
er met mijn 15 jaar ook nog niet echt in.
Maar boven in mijn slaapkamer met TMF was het al niet veel
beter. De blije, sneeuwrijke kersttafereeltjes schreeuwden mij in de clips van
Mariah Carey en Wham! tegemoet. Maar opeens werd ik omgeven door een stralend
licht. Ik schrok. Een stem zei: “Wees niet bang, want ik kom je goed nieuws
brengen dat het hele volk met vreugde zal vervullen: vandaag is de nieuwe
single van Charly Lownoise & Mental Theo uitgekomen.”
Ik zei tegen mezelf: “Laat ik naar de platenwinkel in het
dorp gaan om met eigen ogen te zien wat er zojuist aan mij bekend is gemaakt.”
Ik ging meteen op weg en trof de single aan. Het nummer kreeg de titel This Christmas.
En het was een topnummer! Alle romantiek van het kerstfeest
werd in het nummer weggebeukt en de blije, sneeuwrijke kersttafereeltjes in de
bijbehorende clip waren een stuk beter te pruimen nu ik er die heerlijke happy
hardcore-beat bij hoorde.
Eén vraag bleef echter wel bij mij hangen… Die zanger… wie
is dat in ‘s hemelsnaam? Hij klonk zo verrekte bekend. Tot op de dag van
vandaag was ik ervan overtuigd dat dit Lee Towers was maar ik kon hiervoor nooit
de bevestiging vinden. En anders dan nu, waar de zangers en zangeressen over
elkaar buitelen om een crossover te maken naar de dance, wilde je als
gerenommeerd zanger in 1995 écht niet gezien worden met een house-act.
Maar nu, 20 jaar later, kwam er dan eindelijk een einde aan
al mijn onzekerheid over dit issue. Het blijkt Mike Peterson te zijn. Wat? U
kent hem niet? Schande! Lees deze tekst van het boekingskantoor maar even door.
Het is een grootheid… geweest… in het oostblok. Nou ja, vooruit… Hij heeft dit
jaar óók in de finale gestaan van het SBS6-programma Bloed, zweet en tranen. Weet u dat ook weer!

2 Brothers on the 4th Floor – Christmas time

De 2 Brothers on the 4th Floor hadden eind 1996 al een
indrukwekkend CV opgebouwd. Met hits als Dreams
en Never alone scoorden ze al twee
monsterhits en dat waren lang niet hun enige klappers. In het midden van de
jaren ’90 betekende elke uitgebrachte plaat een directe top 10-hit. Niet zo gek
dat ze gelden als een van de iconen uit de jaren ’90.
Maar je wilt jezelf natuurlijk niet alleen op 90’s-feestjes
terug horen. Je wilt voorgoed je naam vestigen in muziekland. En wat is
daarvoor de snelste manier? Juist! Een kersthit scoren. Gegarandeerd dat je dan
in ieder geval jaarlijks op één zender 100 keer voorbij komt in november /
december. Scoor je die ene grote kersthit, kun je de rest van je leven
achterover leunen en hoef je in de aanloop naar de donkere dagen alleen te
zorgen dat je IBAN bekend is.
De twee producers achter 2 Brothers on the 4th Floor
bestudeerden dan ook goed wat de ingrediënten waren voor een kersthit en
concludeerden dat hun zojuist uitgebrachte hit There’s a key een prachtige basis bood voor het gewenste
kerstsucces. De melodielijn werd overgenomen, flink vertraagd – laten we niet
te wild doen met Kerst – en er werden kerstbellen overheen geplakt. Voor de
boodschap werd aangesloten bij dat warme Do they know it’s Christmas-gevoel. O ja… en een kinderkoortje ter afsluiting!
Dat doet het altijd goed! Nog even wat Kerst in de titel zodat iedereen weet
dat het hier een kersthit betreft en tadaa…!
Helaas… het bracht niet de eeuwigheidswaarde waar ze op
gehoopt hadden. Het nummertje strandde roemloos in de Tipparade en of de single
nog gedraaid wordt op die ene zender? Ik zou het niet weten. Maar de misstap
werd de band vergeven. Na 1996 zouden ze nog een aantal hits scoren totdat in
1999 de koek toch echt op was.

Rotterdam Termination Source – Poing

Begin jaren ’90 werd er druk gepionierd in die nieuwe
muziekstijl die ‘house’ werd genoemd. Er werd van alles uitgeprobeerd en dat
zorgde ervoor dat de vreemdste creaties de vaderlandse hitlijsten opsierden. Een
van die creaties was Poing van Rotterdam Termination Source.
Het idee was eenvoudig en de twee producers hadden er dan
ook niet veel tijd voor nodig. Ze zetten 513 poings achter elkaar en
vergezelden dat van een – voor die tijd zeker – stevige beat. Ze brachten het
in 1992 uit op vinyl en scoorden een enorme hit. De track, verguisd door de ene
helft van Nederland en geliefd bij de andere helft, bracht het tot een tweede
plaats in de Nederlandse Top 40.
Het was het eerste plaatje dat werd uitgebracht op het
allereerste hardcorelabel ter wereld, Rotterdam Records. Een label dat was
opgericht door niemand minder dan DJ Paul Elstak. Hij plaveide daarmee de weg voor
wat later de gabberhouse zou heten.
Rond de Kerst van het jaar erop bracht Rotterdam Termination
Source een tweede single uit: Merry X-mess. Een gezellig kerstnummer waar veel
elementen uit die heerlijke tijd in terug kwamen. En vooruit… ook een beat… Tot
de Top 40 wist het plaatje het echter niet te schoppen. En naar ik mij heb
laten vertellen heeft het zelfs nooit de Sky Radio Christmas Top 5000 gehaald.
In 2007 werd er nog eenmaal een poging gedaan om de
hitlijsten te bereiken. Meeliftend op de hype die jumpstyle heette werd Poing 2007 uitgebracht onder het weinig verrassende ‘pseudoniem’ RTS. Wellicht maar
goed ook want het nummer kon geen potten breken en de generatie die opgegroeid
was met Poing verafschuwde deze
übercommerciële versie die uiteindelijk dus niet echt commercieel bleek.