René Klijn – Mr. Blue

Niet alles was rozengeur en maneschijn in de nineties. Ik maakte kennis met een ziekte waarvan ik nog nooit eerder had
gehoord: aids. Het waren de jaren waarin langzaam maar zeker het taboe op deze slopende ziekte werd doorbroken. Graag neem ik jullie op Wereld Aids Dag 2015 mee terug naar het begin van de jaren ’90.
Eind 1991 – ik was 11 – hoorde ik er voor het eerst van. Er was een
belangrijke zanger overleden. Hij had één dag voor zijn dood bekend gemaakt dat
hij aan aids leed. Pas later leerde ik dat dit Freddy Mercury was geweest. Een wereldwijd
gerespecteerd artiest en een van de meest invloedrijke en kleurrijke personen
uit de muziekgeschiedenis.
Een jaar later kwam Benetton met een controversiële
campagne. Op levensgrote billboards zag ik voor het eerst hoe erg deze ziekte
was. Een uitgemergelde aids-patiënt lag op zijn sterfbed. Zijn familie
eromheen. Een heftig beeld dat mij altijd is bijgebleven.
Er kwam steeds meer aandacht voor de ziekte. Eind 1992 ook
op de Nederlandse televisie. In De
Schreeuw van de Leeuw
vertelde zanger René Klijn openhartig over aids. Hij
mocht de uitzending afsluiten met een prachtige bewerking van het nummer Mr. Blue, oorspronkelijk van electropop-band Yazoo. Een nummer, dat met de begeleiding op saxofoon door Candy Dulfer
een gigantische hit werd. Maar liefst vijf weken stond het op nummer één. En
passant won de betreffende uitzending van het programma van Paul de Leeuw de
bronzen Roos van Montreux.
Het was de bedoeling dat René Klijn nog een album zou
uitbrengen. Zover kwam het helaas niet… Hij overleed op 5 september 1993 aan de
gevolgen van aids. In 2007 liet Paul de Leeuw hem nog één keer herleven.
Tijdens Symphonica in Rosso bracht hij in het Gelredome een ode aan de zanger.

Aids is inmiddels door voortschrijdend wetenschappelijk
inzicht verworden tot een chronische ziekte. Nog niet te genezen maar door de
HIV- en aidsremmers benadert de levensverwachting van een patiënt inmiddels de
normale levensverwachting. Althans… In de westerse wereld. Want voor veel
patiënten in derde wereldlanden zijn de medicijnen nog veel te duur waardoor er
veel van hen nog onnodig sterven.