Blind Melon – No rain

Daar stond ik dan… in mijn bijenkostuum met mijn
tapdance-schoenen aan. Iedereen had wat ingestudeerd voor deze Bonte Avond. Het
doel was om geld op te halen voor de eindreis van onze klas naar Barcelona. En
nu was ík aan de beurt.
Alle ogen waren op mij gericht. Voorzichtig waagde ik mijn
eerste pasjes en het ging best goed. Ik raakte steeds meer op dreef en
voltooide uiteindelijk vol overgave mijn performance. Toen ik klaar was, maakte
ik een buiging, knikte nog even beleefd naar het publiek en werd vervolgens zó
hard uitgelachen dat ik huilend het podium verliet.
Vooruit… zó erg was het niet. Het was tenslotte op school en
ik deed het voor alle ouders en leraren. Daarnaast was ik op eigen verzoek
ingezet als humoristisch intermezzo en niet als tapdancer. Maar het gevoel was
hetzelfde. Doodse stilte… Alleen de lach van die ene leraar die overál om moest
lachen, bulderde door de toneelzaal.

Ik kon me op dat moment volledig identificeren met de
‘Bee-Girl’ uit de clip van Blind Melon. Het meisje dat in de clip weggehoond
werd van het podium bleek in werkelijkheid dé motor achter het succes van de
single. De video kreeg enorm veel airplay op muziekzender MTV en stuwde de
single én het bijbehorende album naar miljoenenverkopen.

En opeens stonden ze in het voorprogramma van Neil Young en
Lenny Kravitz, traden ze op op Woodstock ’94 en sloten ze de Voodoo Lounge-tour
van de Rolling Stones af. Hun ster was rijzende maar toen gooide, zoals wel
vaker bij musici, drugs roet in het eten. Shannon Hoon, de zanger van de band,
werd op 21 oktober 1995 dood aangetroffen in de tourbus. De oorzaak: een
overdosis cocaïne. Hij liet een dochter van 13 weken achter.

Het werd daarna nooit meer wat met Blind Melon. Het duurde
maar liefst tien jaar voordat ze een nieuwe zanger vonden. Een zoektocht die de
relaties binnen de band zodanig onder spanning zette dat ze in 1999 zelfs een
tijd uit elkaar gingen. Hun avontuur met de nieuwe zanger duurde vervolgens
maar een paar jaar. De band viel opnieuw uiteen maar vond elkaar weer in 2010. Niet
meer om nieuw materiaal op te nemen maar alleen om op te treden. En daarbij
worden ze bij tijd en wijle ondersteund door… de dochter van Shannon Hoon. En
zo is de cirkel weer rond.

Fleetwood Mac – Band met meerdere gezichten

Toen ik nog jong was, ‘k weet het, héél lang geleden, kwam
de muziek van Fleetwood Mac op mijn pad. Fleetwood Mac was toen een bluesgroep met grote hits als Need your love so bad en Albatross. Beide nummers staan
o.a. op het compilatiealbum uit 1969.

De titel van die LP The Pious Bird of Good Omen, verwijst naar een gedicht over een albatros die zonder duidelijke reden wordt gedood door een zeeman, waardoor de rest van de bemanning wordt vervloekt. Vandaar die voorplaat.

De stijlverandering werd ingeluid met hits als Man of
the world
Oh Well (part 1) en The Green
Manalishi
. Daarmee werd Fleetwood Mac dus een ‘doodgewone’ rockgroep.

Maar wel met drie pareltjes, waaruit ik eigenlijk geen keus
kon maken! Vooral, omdat het daarna alleen maar ‘minder’ werd! Toch
maar gekozen voor deze…
Overigens: Oh Well was de eerste
alarmschijf bij Veronica!

Diana King – Shy guy

Het was de zomer van 1995. Een zomer waarin we flink werden
verwend: van eind juni tot en met eind augustus was het heerlijk zomerweer. En
dus lagen we elke dag te zonnen in het plaatselijke buitenbad.
En naast het bijna tropische weer, kregen wij die zomer nóg
een ‘exotische’ verrassing. Van een van de vriendinnen uit de buurt was namelijk
een nichtje overgekomen uit Engeland. Een leuke meid van onze leeftijd, zeker niet
onknap, een geweldige flirt en dat maakte haar bijzónder interessant. Helemaal omdat ze ook
nog eens geen woord Nederlands sprak. Spannender kon haast niet!
Het was diezelfde zomer dat Diana King in de charts stond
met Shy guy. Een enorme hit. Maar
liefst 13 weken was de Jamaicaanse in de Nederlandse Top 40 te vinden met als
hoogste positie een derde plaats. Maar niet alleen in Nederland was de single
een succes. Wereldwijd kwam het nummer hoog in de hitlijsten.
Shy guy gaf mij
als verlegen puber hoop. Want de concurrentie in de strijd om de hand van deze
Engelse schone was moordend en ik moest dus met een bijzondere tactiek komen om
haar hart voor mij te winnen.
En waar al mijn vrienden een spervuur van steenkolenengels
op haar afvuurden, hield ik me dus heel slim op de achtergrond. In de stille hoop
dat zij óók niet op zoek was naar die ‘fly guy’, maar naar die ‘shy guy’. De
tactiek werkte niet… ze ging er vandoor met de grootste praatjesmaker van ons
allemaal. Ik moest het doen met die ene kus op de wang omdat ik zo ‘cute’ was.
En op Diana King zelf hoefde ik óók al niet meer te rekenen. Haar
boodschap in de opvolger van Shy guy liet
daar in ieder geval geen twijfel over bestaan: “Ain’t nobody, loves me better than you!” En dat had ze níet tegen
mij…

Wildstylez feat. Niels Geusebroek – Year of summer

Het zal november geweest zijn dat ik in de vroege ochtend
over de A10 reed richting mijn werk. Het was nog donker en de koplampen van de
auto’s aan de andere kant van de vangrail schenen in mijn ogen. Nog een beetje
slaperig van weer een korte nacht hoorde ik opeens iets opmerkelijks uit mijn
autoradiootje.
De opbouw van het nummer dat door de speakers klonk, had
namelijk verdomd veel weg van een… hardstyle-nummer. Ik geloofde mijn oren
niet. Hardstyle?! Op de commerciële radio?! Ik hield mijn adem nog even in want
ik was de laatste tijd al een paar keer eerder teleurgesteld. Dan maakte ik me
klaar om eens even lekker los te gaan op een beukende beat maar dan bleek het
uiteindelijk een dubstep-plaat te zijn. Zelfde opbouw, maar een iets andere
climax…
Mijn vermoeden bleek dit keer echter wel juist. Voor het
eerst in mijn leven hoorde ik Year of
summer
van Wildstylez. Een samenwerking met Niels Geusebroek, voormalig
zanger van de festivalband ‘Silkstone’.
Het was het allereerste en enige échte hardstyle-succes in
de Nederlandse Top 40. Het plaatje schopte het zelfs tot de 3de plaats en
sindsdien komt dit stukje muziekgeschiedenis elke zomer minimaal een paar keer
voorbij op de radio. De single is daarnaast steevast terug te vinden in de top
10 van iedere lijst die maar iets met de zomer te maken heeft. En dat terwijl
het nummer zijn hoogtepunt beleefde in januari en februari 2013.
En waar ik misschien stiekem gehoopt had dat we het
muziekgenre vanaf dat moment vaker terug zouden vinden in de hitparades bleef
het beperkt tot deze ene grote hit. Jawel, Wildstylez wist in 2013 nog één keer
in de charts te komen met hun remix van Earth meets water van Rigby en ook mochten we Kaskade begroeten die in datzelfde
jaar samen met Neon Trees een hit had met de Headhunterz-remix van Lessons in love maar die kwamen lang
niet zo ver als Year of summer