Vengaboys – Parada de tettas

Ze deden er alles aan om een ‘hype’ te creëren rond de band. Want de eerste single Parada de tettas ging vergezeld van spannende verhalen over illegale optredens op Spaanse stranden waarbij met bankbiljetten werd gestrooid, over de politie die hen regelmatig op de hielen zat en over gestolen mastertapes.

In eerste instantie trapte heel Nederland er ook volop in. Want, geen Youtube, geen sociale media, internet was nog lang geen gemeengoed dus ja, wie vertelde je dat dit ‘fake news’ was? Een paar singles later sijpelde echter langzaam door dat er helemaal niets waar was van al die stoere verhalen. Het ging ‘gewoon’ om een act van Nederlandse bodem, een project van DJ Wessel van Diepen.

Ook werd al snel duidelijk dat de vier zangers en zangeressen op het podium niet de mensen waren die de vocalen op de liedjes verzorgden. Het kwartet was slechts ‘decoratie’. Het mocht de pret niet drukken. De aanstekelijke, zomerse deuntjes sloegen aan. En niet alleen in ons land, ook in Engeland liepen ze weg met de Vengaboys, die daar nog steeds als énige Nederlandse act twee nummer één-hits op rij wisten te scoren. 
Maar de allereerste successen beleefden zij hier, in Nederland, toen zij de typische Vengaboys-sound nog niet hadden uitgevonden. Parada de tettas had bijvoorbeeld ook maar zo een werkje kunnen zijn van de Duitse formatie Bellini, die net daarvóór een monsterhit had gehad met Samba de Janeiro. Ook de opvolger To Brazil viel in die categorie.

Pas bij de derde single, Up and down, hoorden we voor het eerst een echt eigen geluid. En dat geluid bleek de sleutel tot internationaal succes. Want opeens trok hun muziek de landsgrenzen over en wist het in een aantal landen zelfs de top 5 in de hitlijsten te bereiken. De grootste knaller zou uiteindelijk Boom boom boom! worden met een nummer één-notering in onder andere Engeland, waar het vorig jaar zelfs even opnieuw opdook in de charts. Dit dankzij een filmpje uit de plaats Cheltenham, waar het uitgaanspubliek helemaal losging op deze retroknaller.

Kula Shaker – Hush

We keken mijn vader verwachtingsvol aan. “Pap… dit is jóuw
tijd. Jij moet het weten!” “Nou het zegt mij niets.” “De titel is volgens mij Hush.” “Ja, ik ken Hush wel… maar alleen van Deep Purple. En dit klinkt niet als Deep
Purple…” “Kom op Pap, 60’s, 70’s…” “Ik weet het écht niet jongens.” “Valt ons
wel een beetje van je tegen… waar hebben we jou nou voor meegenomen?’

Niet veel later volgde het antwoord. De titel hadden we
inderdaad goed, maar de artiest was Kula Shaker. Ik schrompelde ineen. Niks
60’s of 70’s, maar volop 90’s. Als íemand het had moeten weten, waren wij het! En
dan bleek het óók nog eens het enige smetje te zijn op deze verder foutloze ronde
in de popquiz.
Vooruit, het was niet helemaal ons genre. En met in 1997 een
23ste plaats in de Nederlandse Top 40 was het nou ook niet bepaald een grote
hit geweest. Maar toch, de welgemeende excuses in de vorm van een biertje waren
op zijn plaats.
Het was in ons land wel de enige hit van de Britse
psychedelische rock-formatie. Hun successen beleefden zij namelijk vooral in
hun thuisland. Daar startte hun commerciële loopbaan al veel eerder: in het
prille begin van 1996. De band had het jaar daarvoor tot een carrièreswitch
besloten: ze wilden meer spiritualiteit en mystiek in hun muziek en gaven dat
vorm door veelvuldig gebruik te maken van traditionele Indiase instrumenten.
Hun debuutsingle Tattva
is hier een mooi voorbeeld van. In eerste instantie kon het overigens weinig
potten breken maar toen zij zich dankzij hun tweede single Grateful when you’re dead in de kijker hadden gespeeld en ze hem
opnieuw uitbrachten bereikte het in het Verenigd Koninkrijk zelfs de vierde
plaats. En dat was op zijn minst opmerkelijk te noemen omdat die Indiase
invloeden in hun tweede plaat compleet afwezig waren. Maar de Britten hadden er
kennelijk geen problemen mee want toen Kula Shaker het kunstje herhaalde met Hey dude, met het betere gitaarwerk en Govinda, die zelfs helemaal in het
Sanskriet werd gezongen, gooide het opnieuw hoge ogen.
Ze namen vervolgens een Brit Award mee naar huis en brachten
de single Hush uit. Een single die op
de vleugels van de film I know what you
did last summer
dan eindelijk ook het vasteland van Europa wist te
bereiken. Een cover van… inderdaad: Deep Purple. Een cover, die ik in ieder
geval niet meer ga vergeten.

Treble – Amambanda

Grote paniek in 2005. ‘We’ hadden de finale van het Eurovisie Songfestival niet gehaald. Dat zou hoe dan ook in 2006 voorkomen moeten worden. Dus
nodigde de organisatie van het Nationaal Songfestival onder andere Treble uit.
Want als je een liedje in een niet-bestaande taal naar de hoogste positie in de
Nederlandse Top 40 weet te zingen, dan móet je wel iets in je mars hebben.

In maart 2006 stonden zij daar dan met zijn drieën op het
Nationaal Songfestival: de zanglerares en haar twee pupillen. Aan de tegenstanders
lag het niet. Een oud Voice-winnares die haar inmiddels ingedutte carrière nog
een laatste kans wilde geven en een boyband op leeftijd die het vooral hoopte
te gaan hebben van de ‘looks’ en ‘veel slipjes op het podium’. Treble won de voorronde dan ook met overmacht. 72% van de
stemmen ging naar de meidengroep.
En dus werden ze namens Nederland
afgevaardigd naar Athene om met Amambanda een plekje te bemachtigen in de finale. De titel van het liedje bleek
echter een behoorlijke tongbreker en ook de samenstelling van de band zorgde
voor verwarring. De BBC repte van een moeder met haar twee dochters. Schattig
natuurlijk, maar erg complimenteus was dat niet gezien het feit dat de
leadzangeres slechts tien jaar ouder was dan haar twee collegaatjes.
Maar hoe hard de dames ook op hun djembés mepten, een plekje
in de Songfestival-finale zat er helaas niet in. Met als gevolg dat alle ruimte
die ze na het evenement in hun agenda hadden gemaakt voor optredens door heel
Europa, angstig leeg bleef. Zelfs in Nederland bleven de boekingen achter bij
de verwachtingen. Ook de verkopen van de single vielen tegen. Amambanda tikte even de Top 40 aan maar
was na drie weken ook alweer verdwenen.
In 2009 probeerden ze het met twee conservatorium-diploma’s
op zak nog één keer. Maar niet lang na een try-out in juni van dat jaar in het
mondaine Valkenburg aan de Geul, waar zij maar liefst twaalf nieuwe nummers ten
gehore brachten, werd besloten de band op te heffen.

ESF 2018 – Barbara blikt terug

Ook het 63ste Eurovisie Songfestival was weer veelbesproken. Vreemde acts, gevoelige liedjes, een man die het podium bestormde en een toch teleurstellende 18de plaats voor onze eigen Waylon. Traditiegetrouw zat ook dit jaar Barbara weer klaar met haar notitieblok om haar deskundige blik over de acts te laten schijnen.


1. Oekraïne: Daar is ie dan, de eerste van de avond. Opkomend
in een soort doodskist zingt hij zijn begin van het nummer. Hij ziet eruit als
een slechte Marilyn Manson-look-a-like. Maar goed, eenmaal ‘opgestaan’ uit zijn
kist is hij best goed op dreef! Het is geen slecht nummer, maar  een echte ‘meepakker’ is het niet echt. Wel een goede act, met een
rustig stuk op piano, en vuurwerk, maar helaas ook hier en daar een paar valse
nootjes. We gaan door naar het volgende nummer…

2. Spanje: Ach, een zoetsappig nummer als duet gezongen. Samen
staan ze op gepaste afstand schattig naar elkaar te zingen. Een ballad in het
Spaans, alle lampjes op de telefoons gaan aan in de zaal. De 19-jarige dame
zingt nog een beetje nerveus maar herpakt zich gaande weg het nummer goed. De
jongen die staat te zingen zou dat ongetwijfeld naar haar moeten doen, maar ik
betwijfel of zijn gedachten bij haar liggen 😉 Schattig optreden en goed
gezongen verder.
3. Slovenië: De zangeres heeft een roze lange vlecht in,
daarmee lijkt ze in het promofilmpje vooraf aan het nummer wel een schattige
zeemeermin. Maar eenmaal op het podium is er weinig schattigs meer aan. Strakke
pasjes en een lekkere beat! Hè hè, eindelijk horen we eens iets ‘dance’-achtigs. Jammer dat we het niet verstaan (gezongen in het Sloveens). Verderop in het
nummer doet ze toch echt een ‘Douwe Bobje’. De muziek ‘valt uit’ en dan moet ze
‘ineens’ improviseren en zorgt ervoor dat ze het publiek dan mee krijgt. En dat
lukt.
4. Litouwen: Weer een schattige dame zittend in een zachtroze
jurk op het podium. Ze begint heel klein en ze zingt verder alsof haar leven er
vanaf hangt. Ze gooit er zeker een paar aardige ‘ah’s’ en ‘oh’s’uit! Tot zover een
mooi en zuiver gezongen nummer van een ook wel goed niveau. Dat zien we helaas
niet altijd terug in deze competitie. Ik vind het een Top 10-kanshebber.
5. Oostenrijk: Deze had zich rechtstreeks geplaatst. En
terecht! Wat een lekker nummer, goed gezongen door een leuke gast! Het lijkt
een beetje op Hozier, met Take me to church. Een leuk nummer, goed gezongen, en
op geen enkel foutje kunnen betrappen. Ik begin mij eigenlijk wel ‘zorgen’ te
maken hoor, het niveau tot nu toe is wel erg goed. Gaat het nog wel goedkomen… 😉
6. Estland: Gelukkig, het komt alsnog een soort van ‘goed’. De
dame die opkomt in een gigantische jurk met projecties (want die had Portugal
niet aangeschaft) zingt Opera. De noten zijn op een gegeven moment zooo hoog
dat ik met geschrokken oog mijn champagneglazen in mijn kast in de gaten houd..
Het is vast superknap gezongen maar een Songfestivalknaller? Helaas niet…

7. Noorwegen: Hèhè, na al dat operageweld komt er weer een
frisse jongen het podium op! Hij zit netjes en er volgen wat animaties tijdens
het begin. Ziet er leuk uit tot zover en brengt het er goed vanaf. Een catchy
sound, goede dansers, goed contact met het publiek en danst zelf ook nog
aardig. Verder een lekkere ‘meezinger’. Vioolsolo erbij. Topoptreden! Ook een
top 10 kanshebber als je het mij vraagt. Nice job!
8. Portugal: Nu is het gastland aan de beurt. Ben benieuwd.
Weer een zangeres met roze haar ( een hit dit jaar 😉 Ze zingen weer in eigen
taal. Ik zeg ze, want ondanks dat ik er één hoor, zie ik er toch ineens twee staan.
Ze zit helemaal in haar ‘verhaal’. Het klinkt niet slecht. Maar ik word door één ding afgeleid. Haar oorbellen. Het doet mij denken aan de singles die je
vroeger draaide op je platenspeler, maar dan dubbelgevouwen.. Verder goed
gezongen, geen valse noot kunnen ontdekken. Well done dus.
9. Engeland: Ze begint supernerveus, beetje trillende stem. Ze
heeft ook een beetje een hese stem. Het refrein komt en het is meteen
herkenbaar als een Songfestival-meezingertje. Ik ben benieuwd naar de rest.
Maar dan gebeurt er iets. Er komt een vent het podium op gerend en trekt haar
microfoon uit handen en roept iets. De organisatie doet het goed en zoomt uit
en richt zich op het publiek, je hoort de muziek doorgaan en zij klapt dapper
door en krijgt dan de microfoon terug en gaat stoer door met zingen. Wow,
iedereen vraagt zich af hoort dit er nu bij of niet? Nee dus. Ze krijgt
uiteindelijk nog de mogelijkheid om als laatste nog een keer op te treden. Dit
wordt uiteindelijk niet gedaan.
10. Servië: Ow ja, nu gaat het komen hoor. Eindelijk komt een
soort Graaf Tel van Sesamstraat op met een zangeres die tussendoor met een
soort van – sorry – nasaal kattengejank tussendoor jammert. Het is in eigen taal,
dus geen idee waar het over gaat..Ik vind het verder niets bijzonders, het is
een rommelig optreden, het enige wat compenseert is de cape van de zanger 😉
11. Duitsland: Hij begint een beetje uit de toon, jammer want ik
had het nummer al eerder gehoord. Het is echt een goed nummer, verrassend voor
de Duitsers! Het is een beetje een Ed Sheeran-achtig nummer. Het nummer gaat
over zijn overleden vader, foto’s van zijn jeugd op de achtergrond. De emotie
komt uit zijn tenen. Het is een goede inzending van de Duitsers op een paar schoonheidsfoutjes
na, Top!

12. Albanië: Weer een nummer in eigen taal. Je ziet de zanger
werken naar het refrein en er wordt door hem zelfs hard meegeklapt. Het zal
ongetwijfeld een mooi verhaal zijn wat hij zingt, het raakt mij verder niet.
Ok, toegegeven, de uithalen van nu gingen een stuk beter dan die in de halve
finale. Gelukkig is het nummer afgelopen 😉
13. Frankrijk: Die zingen uiteraard ook in het Frans. Ah, en
daar is een van de geheime wapens; Mist. Ze zingt het wel oké, maar spannend of
catchy? Ik vind het een beetje ‘tam’ voor een Eurovision nummer. Verder staat
er een man met rode gitaar maar een beetje bij als afleiding lijkt het wel.
Wacht.. hoor ik het nu goed? Ik dacht eerst dat ze steeds ‘Messi, Messi’ zong.
Het blijkt Merci, Merci te zijn. Wow, heeft zo zoveel zin in chocolade?
14. Tsjechië: Ow, dat ziet er leuk uit! Een frisse dude compleet
met rugzak, die een superleuke act heeft, klinkt goed, fijn toetertje ook. Ik
wil hem in de top 5! Ik vind het een kanshebber. De dansjes, de looks. Ik ben
fan! 😉
15. Denemarken: Oh boy. Een lied over ruige Vikingen wordt er in
de intro gezegd. Daar komt ie op hoor. Een roodbaardige ruige vent. Nu komt het
denk je dan, kom maar op met de ruige gitaren en zang. Niets blijkt minder
waar! Volledig flabbergasted komt er een soort musical-achtige zang uit de
‘ruige Viking’. De muziek heeft wat weg van een van de films van Pirates of the
Caribbean
. Ik heb nog nooit zo’n Pussy Viking gezien.. sorry Denmark. Next.
16. Australië: Het land op invite. Nou here we go. Liedje zelf
heeft zeker potentie maar de zangeres is teveel bezig met haar dancemoves. Dit
nekt haar zangkwaliteiten. Veel te veel valse nootjes. Gelukkig geniet ze er
zelf van.
17. Finland: Een Gothic zangeres komt op. Ze hangt aan een
draaiend rad en trapt zo haar nummer af. Er eenmaal af, komen er dansers in een
grijs Duits-achtig uniform om haar heen dansen. Ik snap het niet echt. Veel
valse noten en helaas klinkt het mij een beetje teveel als een 13-in-een-dozijn-nummer.
18. Bulgarije: Tsja, wat moet ik hier nu weer van denken? 4
mannen die vechten om de mooiste/ grootste uithaal in het nummer.. De ene zingt
voor geen meter, de ander weer wel. Er komt wat gejodel uit de meeste mannen.
Samen proberen ze er nog wat van te maken als er ook nog een Lady GaGa-achtige
dame het podium opkomt die meegilt. Maar ook met haar wordt het niveau niet
veel beter. Helaas.
19. Moldavië: Daar komt weer wat bijzonders aan. Het zijn er 3
of toch 6? De gekleurde cocktail-act. Het zijn 2 zangers en een zangeres met
een soort van Ikea draaimuur? Blokjes/deurtjes gaan steeds open en ze
verdwijnen erin en vormt zo een soort achtervolging. Steeds zien we weer een
andere zanger/ zangeres. Verwarrend. Oké, het is wel een grappig melodietje, dat
dan weer wel.
20. Zweden: Ah! Een leuk nummer! Hij legt het er wel errrug dik
boven op 😉 Met zijn knipoog steeds in de camera. Maar de hele dansact in
combinatie met het nummer maakt het toch een fijn geheel. Het is een beetje a
la Justin Timberlake. Wiegende heupen en hoog gezongen, Bee Gees eat your hart
out! Maar al met al wel goed gezongen en populair bij het publiek. Denk wel een
van de kanshebbers.
21. Hongarije: Hoppa. Na al dat zoetsappige ff lekker wat metal!
Iedereen die was ingekakt, is nu weer wakker. Ik vind het fantastisch! Wie had
dat gedacht in de finale 😉 Lekker ruig gezongen in het Hongaars en the crowd
goes wild, of ben ik het zelf op de bank? Ik zie dit liever dan het land wat
hierna gaat komen.
22. Israël: Zonder twijfel een van de al meest besproken acts
van de halve finales. Oh my, wat ziet ze eruit?! Ze ziet eruit als een Sumogirl
on too much Red Bull. Vandaar die kippengeluiden en de soort van Vogeltjesdans
moves? Wacht.. wat? Zong ze nu echt ‘Koekeroend’? Weinig vocaals aan. Meer wat
geschreeuw en herhaling van woorden… pff.. next please!
23. Nederland: Jaa daar is Waylon! Dat klinkt vocaal super! Ik
begin zijn nummer steeds meer te waarderen. Oké, oké, die dansers zijn echt een
beetje afleiding van het nummer. Ik vind ons echt wel een van de betere
zangkwaliteiten hebben. Hopen dat daar ook naar gekeken wordt in plaats naar
bizar uitziende zangers/ acts. Hopen op een top 10 plaatsje.
24. Ierland: Als je het voor elkaar krijgt om gecensureerd te
worden in China vind ik eigenlijk al dat je mag beginnen met ‘douze points’.
Eurovision vond dat ook, waarom mag je geen nummer zingen en een act hebben
waarin geliefden van hetzelfde geslacht dit toelichten? Dus in plaats van dit nummer in
de ban daar, China in de ban. Ze mochten de finale daar niet meer uitzenden. Maar goed, het nummer zelf dan nog even. Het is mooi
gezongen, goed optreden ook. Goed gedaan!
25. Cyprus: Dit is zeker qua zangeres het ‘topstuk’ van de
avond. Ze heeft de looks, het figuur en het mooiste glitterpakje van de avond!
Scores points. Maar meer dan wat sexy dansen en rondzwaaiend haar vind ik het
persoonlijk niet. Het nummer is niet veel aan en vocaal niet bijster bijzonder.
26. Italië: De hekkensluiter van de avond. Die hebben zich ook
ingekocht. En niet geheel zonder reden. Ik denk dat als deze in de halve finale
hadden gestaan, ze genadeloos naar huis hadden gekund. Oh oh, wat een
tegenvaller. Gezongen in de taal die toch wel als een van de mooiere geldt,
kregen de 2 heren dit niet voor elkaar. De ene zong zo boos dat ik twijfelde of
hij het wel leuk vond om op te treden. Het optreden zelf was zelfs wat saai.
Jammer.
En dan… de uitslag!
Oh boy, de winnaar is Israël. Hoe dan, vraagt menigeen zich
af? Hoe kan een Kippenlied nu toch winnen? Persoonlijk heb ik er geen woorden
voor.. Weer wint het clowneske het van de vocals. Volgend jaar hopen op beter! De eindstand:

2 Pac – Dear mama

Nee… zo’n roerige jeugd als 2Pac heb ik niet gehad. Verre van. Ik ben niet opgegroeid in een ghetto als zoon van een alleenstaande vrouw, maar in een Vinex-wijk in een dorp op de Veluwe, met mijn beide ouders. En op mijn zeventiende al uit huis gaan? Ik heb het hoogstens overwogen als ik weer eens een huishoudelijk klusje moest doen of huiswerk moest maken. Maar niet omdat mijn moeder aan de crack zat.

En toch raakt Dear mama mij. Een prachtig nummer met een dito tekst. En naarmate ik zie hoe steeds meer vrienden en bekenden afscheid moeten nemen van hun vaders en moeders, besef ik me hoe gelukkig ik mag zijn met ouders die mijn dochter kunnen zien opgroeien en zelf nog steeds de dingen kunnen doen die ze leuk vinden.

Maar nu Moederdag aanstaande is, realiseer ik me opeens dat, waar mijn vader hier regelmatig de revue passeert en we afgelopen zondag zelfs een quiz opdroegen aan zijn platenkast, ik ook nog een moeder heb waar ik om geef en die óók wel eens een podium verdient. Als het aan haarzelf ligt, liever niet overigens. En als het dan écht moet, dan graag niet al te groot.

Het klopt, haar bijdrage aan mijn muzikale vorming was minimaal. Want waar de meeste muziek van mijn vader inmiddels een vast plekje heeft veroverd in mijn hoofd – het werd er zo’n beetje ingeramd – zit de muziek van mijn moeder ver weggestopt. De keren dát ik haar muziek hoorde zijn op één hand te tellen en áls ik het eens hoorde dan was ik snel boven. Nee, ik was er op zijn zachtst gezegd niet bepaald fan van.

Maar dat neemt niet weg dat ze er wel altijd was voor ons. Én het gezin draaiende hield, ook in tijden dat het allemaal niet zo soepel verliep thuis. En hoewel de naam 2Pac mijn moeder hoogstwaarschijnlijk niets zal zeggen, draag ik dit nummer graag aan haar op. En vooruit, dan óók een keer een liedje uit de Platenkast van mijn Moeder.