De platenkast van mijn vader – Nirvana – Rainbow chaser

Eindelijk dan! Een popquiz met alleen nummers uit de jaren 60/70! Het heeft ‘ons oudjes’ wat geduw en getrek gekost, maar 6 mei is het zover! Tja, en dan wil je ook niet afgaan, dus de afgelopen weken heel wat artiesten en bandjes voorbij horen en zien komen, in de hoop dat er nog iets blijft hangen. De leeftijd, hè! Lees verder

Stakka Bo – Here we go

Het was een bijzondere vakantie, want zo vaak kwamen wij
niet in het buitenland. En dát we er al gekomen waren, mocht een wonder heten,
want met zijn zessen én bagage, in de brandende zomerzon, in een middenklasser van
respectabele leeftijd, zóveel kilometers rijden, dat was bijna onverantwoord.
Maar we redden het, en we zijn uiteindelijk óók nog teruggekomen.
Maar ja, hoewel vakantie wel vrij van school betekende, kreeg
ik helaas geen vrijstelling van de gebruikelijke huishoudelijke taken. Ook in
deze stacaravan in Luxemburg moest er namelijk gewoon afgewassen worden. Maar
ik had voor het eerst mijn eigen muziek mee. En ja, als ík moest afwassen, dan
mocht natuurlijk ook míjn muziek op. Net zoals mijn vader zíjn muziek op had
als hij aan de beurt was.
En hoewel Pin-Occhio mijn absolute favoriet was op dat
moment, kwam ook dit plaatje veelvuldig voorbij. Stakka Bo, een Zweedse
producer die met Here we go zijn
enige hit scoorde, startte zijn carrière begin jaren ’90 en werkte in die tijd
onder meer samen met Martin Eriksson. Iemand die wij later zouden leren kennen
als eurodance-act E-Type.
In 1993 bracht hij echter dit plaatje uit. Het werd commercieel een
behoorlijk succes met top 10-noteringen in diverse Europese landen en een iets
bescheidener 23ste plaats in ons land. Maar het pakkende liedje zou nog in vele
vormen terugkomen. Het werd gefileerd door Beavis & Butthead, kwam terug in
romantische komedies als Prêt-à-porter
en Never been kissed en was een van
de liedjes in de video game UEFA Euro 2004.
Buiten zijn thuisland was het wel gelijk zijn laatste single die goed verkocht, want zijn hitsucces
opende de deur naar een hele andere carrière. Een carrière die hij écht
ambieerde: het regisseren van muziekvideo’s. En hij was er goed in, getuige het
indrukwekkende rijtje van artiesten waar hij mee samenwerkte: o.a. clips van Madonna, Kylie Minogue, Robbie Williams maar ook de clip die uiteindelijk de laatste video van David Bowie zou blijken te zijn, waren van zijn hand.