Daft Punk – Harder better faster stronger

 

Daft Punk - Harder better faster stronger

Veel te simpel, repetitief, eigenlijk álles wat de zelfbenoemde kenners maar ál te graag benadrukten als ze het over ‘house’ hadden. En bedankt! Daar zat ik dan als liefhebber. Jarenlang lopen prediken dat het écht allemaal wel meeviel en dat dat écht iets van de beginjaren was. Kwam Daft Punk met Around the world. Koren op de molen van al die critici natuurlijk.

Ik was dan ook niet bepaald fan. Het enige dat ik wel grappig vond was die helmen en dat eigenlijk niemand wist welke gezichten daarachter zaten. Het had iets magisch, iets mysterieus. Waar de gemiddelde artiest zich laafde aan alle verlokkingen die bekend zijn met zich meebracht, weigerden zij juist om ook maar een seconde herkenbaar in beeld te komen en waren hun stemmen alleen vervormd te beluisteren op hun platen. Iets dat natuurlijk bij zou dragen aan de mythische status van het duo.

Want een mythische status kregen ze uiteindelijk. Ze wisten zelfs de alternatieve rock-wereld te bereiken en groeiden uit tot een van de meest invloedrijke dance-acts ooit. Veel artiesten lieten zich inspireren door de formatie en met Daft Punk is playing at my house kregen ze zelfs een tribute die de hitparades wist te bereiken.

Maar ook zij begonnen ooit onderaan. En ook zij moesten eerst een demootje slijten voordat ze ontdekt werden. Sterker nog: het was te danken aan de Chemical Brothers die Da funk in hun sets gingen draaien dat het duo doorbrak, anders was hun carrière misschien al geëindigd voordat het goed en wel begonnen was. Daarná ging het echter snel. Platenmaatschappijen boden tegen elkaar op om Daft Punk onder contract te krijgen. En met Around the world hadden ze vervolgens ook direct een kaskraker te pakken.

Het duurde drie jaar voordat er een opvolger kwam. En de fans van het eerste uur moesten even slikken toen ze het hoorden. Geen techno, maar een aalgladde release met een dikke knipoog naar de muziek uit de jaren ’70 en ’80. Maar, met voor het eerst ook een nummer dat ík echt gaaf vond: Harder, better, faster, stronger.

Zonder hitsucces verdwenen ze echter alweer snel uit mijn geheugen. Totdat ik ze in 2013 tot mijn verbazing opeens weer hoorde in hun samenwerking met Pharrell Williams. Voor mij was het alsof ze hun robothelmen voor een revival hadden afgestoft en aan de hand van de gevierde Pharrell toch weer een poging tot hitsucces waagden. Voor Pharrell was het waarschijnlijk precies andersom. Want ondertussen had Daft Punk keihard lopen timmeren aan hun legacy en werden ze inmiddels door de critici alom gerespecteerd en geprezen om hun innovatieve muziek. Een sterk staaltje.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *