Terwijl in die industriestad in het noorden van de Verenigde Staten, Detroit, onder aanvoering van The Belleville Three de eerste techno op plaat werd gezet, werd 400 kilometer westwaarts in Chicago een soortgelijke beweging in gang gezet. Uiteindelijk zouden beide bewegingen bij elkaar komen in een volledig nieuw genre: house.

Het verschil in stijl tussen de beide steden was goed te horen. De house uit Detroit was donker, rauw, hard. Het was in alles een weergave van de stemming in de eens zo machtige industriestad zo tegen het eind van de jaren ’80. De industrie was weggetrokken uit Detroit. Wat zij had achtergelaten was niet meer dan vervallen fabrieken en een uiteengespatte American Dream.

Chicago daarentegen stond aan de vooravond van een economische revolutie na een gigantische dip. Het was de toenmalige burgemeester die deze positieve omwenteling in gang zette. Hij gaf de binnenstad een flinke opknapbeurt en steeds meer vanwege de malaise weggetrokken gezinnen keerden weer terug. De stad begon weer te bruisen.

In de underground clubs in Chicago klonk dan ook een veel lichtere, vocale variant van house uit de speakers. Een van de pioniers in die scene was Joseph Lorenzo Jr. Welbon. Hij had al naam gemaakt als Joe Smooth toen hij met collega Farley Jackmaster Funk door Europa trok.

Toen hij zag hoe goed de Europeanen de housemuziek ontvingen schreef hij Promised land. Hij liet zich daarbij inspireren door de muziek van Motown. Er sprak zoveel hoop en liefde uit de plaat dat het een instant hit werd. Zijn vastberadenheid om hiermee een classic te produceren had dus resultaat: tot op heden wordt zijn single nog steeds als een van de grootste houseklassiekers gezien.