Het was niet mijn muziek in de jaren ’90. Hiphop kon ik prima hebben, maar dat stukje metal… Waarom in ’s hemelsnaam? Dat was toch helemaal niet nodig? Hoezo zou je als rapformatie je tracks vervuilen met… blegh… gitaren 😖

Tot ik Demagogue van Urban Dance Squad hoorde, had ik ook géén idee dat zulke kruisbestuivingen überhaupt bestonden. En ik had al helemáál niet verwacht dat dergelijk pionierswerk uit óns koude kikkerlandje afkomstig was. Anders dan nu was de rap die eind jaren ’80 tot medio jaren ’90 uit Nederland kwam toch altijd een beetje sneu. Maar de radio-dj’s kwamen in dit geval woorden te kort om dit gedrocht de hemel in te prijzen.

Vele jaren ouder en wijzer, en inmiddels in staat om met plezier naar gitaarmuziek te luisteren en zelfs sporadisch een concertje van alternatieve bands mee te pakken, begreep ik eigenlijk pas wat de impact was van deze jongens. Want na hun eerste bescheiden succes hier, scoorden ze met hun fusion van twee ogenschijnlijk ver uit elkaar liggende muziekgenres, zowaar een hit in de Verenigde Staten met Deeper shade of soul.

En daarmee hadden ze daar een zaadje geplant. Wie had ooit gedacht dat Urban Dance Squad daarmee grote bands als Rage Against The Machine zouden inspireren. Het waren niet artiesten als Korn of Limp Bizkit die de grondleggers van deze bijzondere fusion waren. Nee, het waren ‘gewoon’ Patrick, René, Silvano, Michel en Arjen uit Nederland.