Madonna – American pie

Madonna - American pie

Bij ons thuis is het een begrip: ‘kaartmuziek’. Het was de muziek van mijn vader, die altijd opstond als wij op zaterdagavond een kaartje legden met het gezin of een bordspelletje deden. Drankje erbij, chipje erbij… kortom, gezelligheid. In eerste instantie stond het allemaal op cassettebandjes. Maar omdat deze niet het eeuwige leven hebben, besloten wij ze als kinderen op CD te zetten. De limited edition 6 CD-box ‘kaartmuziek’ werd zo ons cadeau voor zijn 60ste verjaardag.

Kaartmuziek was fijne achtergrondmuziek. Niet te druk, niet te aanwezig, maar ook niet oersaai. Onder andere artiesten als Elton John, Don Henley, Sade, Steely Dan en Don McLean passeerden de revue. En ongemerkt nestelden de platen zich tussen je oren. Wat maakte dat je direct zin in chips kreeg als je het eens een keer op de radio hoorde. Het horen van deze cover zorgde bij mij echter voor gefronste wenkbrauwen.

Het was me natuurlijk al wel eens eerder gebeurd, maar het was sowieso altijd een beetje een gekke gewaarwording als mijn tijd en die van mijn vader bij elkaar kwamen in één liedje. Het klopte gewoon niet. Bij dit nummer in het bijzonder: de cover van Madonna was poppy, uptempo en dan werd het dus óók nog eens gezongen door een vrouw.

Aanstichter van al dit ongemak was Rupert Everett. Een acteur die samen met de zangeres speelde in The next best thing. Hij overtuigde haar om het op te nemen en het op de soundtrack te zetten. Na enig weifelen nam Madonna het op, met een nummer één-hit in veel landen tot gevolg. In Nederland bleef het plaatje enigszins achter bij al dat succes met ‘slechts’ een vierde plaats.

Maar ook Don McLean was enthousiast: ‘A gift from a goddess’, ‘mystical and sensual’. Bij mij is het nooit zover gekomen. Het origineel blijft in mijn ogen tóch het beste. Al was het alleen maar omdat het zoveel nostalgische gevoelens oproept. Iemand chips?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *