De Mosselman – Mossels

De Mosselman - Mossels

Ik was me er nog niet bewust van maar in 1997 stonden we aan de vooravond van een apocalyps die zijn weerga niet kende. Het einde van mijn favoriete genre happy hardcore diende zich aan. Mijn favoriete duo Charly Lownoise & Mental Theo had net een muzikaal wanproduct afgeleverd en Paul Elstak was zich inmiddels al weer aan het terugvechten in de hardcore scene en probeerde wat steviger platen de hitlijsten in te krijgen.

Het einde der tijden werd het jaar daarvóór al ingeleid met Hakkûhbar. Gabbertje had de hitlijsten bestormd en nu klopten er twee andere grappenmakers aan de poort van de Top 40. Gabber Wijffie met Klappus in je handjes en De Mosselman met Mossels. En ik moet eerlijk zeggen: hoewel er flink de draak werd gestoken met míjn muziek, kon ik er wel om lachen, zo’n kinderliedje in een happy hardcore-jasje. Maar ook de clip van Mossels was natuurlijk onvergetelijk.

Sander Scheurwater, de man achter De Mosselman, verdiende ook nog wel een beetje krediet. Hij had in 1995 de herinnering aan Human Rescource levend gehouden door in te springen in het gat dat door het vertrek van een van de oorspronkelijke leden was achtergelaten. Hij maakte daarmee even deel uit van een groep die mede verantwoordelijk was voor de ontwikkeling van de hardcore house.

Zijn top 10-hit was echter het begin van het einde. Het zorgde voor een tsunami aan nog veel slechtere persiflages op het genre. Méér hobbyisten zagen er brood in en geen kinderliedje werd onaangeroerd gelaten. En de ellende zou alleen maar groter worden toen MECADO zich meldde. Het overspoelde de markt eerst met goedkope verzamelcd’s waarop je artiesten kon vinden als Tricki Martini (Ricky Martin) en Raft Punk (Daft Punk). Maar hun grootste successen behaalden ze met verzamel-CD’s als Hakkûh & Flippûh, vol met gabberparodieën. Het bleek de nekslag voor de scene.

En De Mosselman? Na Mossels verscheen nog Opzij, maar dat wist de Top 40 niet te halen. Tot 2010 was het vervolgens stil maar toen roerde hij zich weer even: Sieneke moest eraan geloven. Hoe terecht die parodie ook was, veel deed het niet. Het slotakkoord was vervolgens voor een duet met Vader Abraham maar dat wist ook geen potten te breken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *