Queen Dancetraxx

Eind 1996, vijf jaar na zijn dood, kreeg Freddie Mercury
niet alleen een standbeeld in Montreux, Zwitserland, maar werd hij ook geëerd
met een muziekproject genaamd Queen Dance
Traxx
. Heel hip en eurohousend Europa was bijeen gekomen om de nummers van
Queen in een nieuw jasje te steken.
Het resultaat was een album met maar liefst 17 Queen-covers
met alle grote namen van destijds. Scatman JohnMr. President, DJ Bobo, Culture Beat, noem maar op. Maar als het album een poging was om mij als
jongere kennis te laten maken met de muziek van Queen dan is dat maar een
beetje gelukt. Slechts twee van de remakes op de CD zijn blijven hangen: Another one bites the dust van – God
hebbe zijn ziel – Captain Jack en Who wants to live forever van Dune.
En als het bedoeld was als eerbetoon aan de Queen-zanger dan
had de housende legerofficier het in ieder geval níet begrepen. De videoclip
bij zijn versie van Another one bites the dust stond – net zoals al zijn clips – bol van het testosteron. De
hoeveelheid vrouwelijk schoon dat in naveltruitjes op het scherm voorbij trok
was weer enorm. Leuk voor mij als puber maar het had op die manier wel héél erg
weinig te maken met Freddie Mercury.
Nee, dan deed Dune met ‘Who wants to live forever’ het toch
een stuk gedistingeerder. Ze hadden voor de gelegenheid de stampende
hardcore-beats aan de kant gezet en verrasten vriend en vijand met een stemmige
ballad. En ook de clip sprak van respect. Met beelden die deden denken aan
Highlander, de film waar het origineel van Queen voor geschreven was.
Voor mij als liefhebber van happy hardcore was
het echter wel even slikken toen ik met een cassettebandje in de aanslag ‘de
nieuwe Dune’ wilde opnemen. Gelukkig zorgde de South Bound Remix ervoor dat ik
het nog steeds beschouw als een van de allermooiste nummers uit die tijd.

De platenkast van mijn vader – Brainbox – Summertime

Tja, daar sta je dan, in het jaar 1929. En meteen een dilemma! Daal ik verder af om de parels uit de klassieke muziek voor het voetlicht te brengen, zoals het vioolconcert van Beethoven, of gedeeltes uit de Matthäus Passion van Bach? Of toch maar de trap omhoog naar de wat meer eigentijdse muziek? 
Ik besloot tot een compromis; de opera Porgy en Bess, slechts 6 treetjes hoger. Weliswaar geen klassieke muziek in de meest letterlijke zin van het woord, maar onder de klassieken zal deze opera zeker niet misstaan! Sterker nog, het openingsnummer Summertime, oorspronkelijk een slaapliedje, is een klassieker in optima forma, niet in het minst dankzij de meer dan 4000! covers die ervan zijn gemaakt. 
Ik beperk me tot de versie die mij het meest aanspreekt, maar ben daardoor wel verplicht nóg een heel eind de trap op te stommelen. Met in de ene hand de kandelaar en in de andere hand de papieren versie van de top 2000 nestel ik me uiteindelijk op de juiste tree, het jaar 1969. Nog nahijgend blader ik tot het jaar 2014. Warempel hij staat er nog steeds in! Plaats 814. Voorzichtig tastend tussen de her en der verspreid liggende singles vis ik uiteindelijk de juiste plaat op: Summertime van Brainbox.
Luister en huiver, ondanks de hitte.