The stage is yours: Intwine

Wat  ooit als een Happy? story begon voor de van Aruba afkomstige Roger Peterson met
zijn band Intwine, eindigde in 2010 Not so happy met het opheffen van de band. Roger werd in 2002 bekend in Nederland met zijn abrupte breken met de
eerste uitvoering van RTL’s talentenprogramma Idols. Roger weigerde het
wurgcontract te tekenen dat hij voorgeschoteld kreeg. 
Zijn deelname gaf zijn jaar eerder
opgerichte band Intwine echter wel degelijk een boost. Met nummers als Happy?, Cruel man en Get outta my head bestookte de band de Nederlandse Top 40. Zijn carrière zat in de lift….
Na de eerste 2 albums (Intwine en Perfect), die het
commercieel goed deden veranderde de band van samenstelling en stijl. De
uitgebrachte albums vielen niet in de smaak bij het grote publiek. De hardere
stijl deed het commercieel natuurlijk minder dan de mainstream rock van
voorheen. De band verdween uit het oog van het grote publiek met als dieptepunt
het afscheid in 2010.
Roger  gaf ooit het
volgende aan over Idols: “Het programma is voor ons een
kruiwagen geweest, maar tegelijk een blok aan ons been. Idols heeft
veel geïnvesteerd in onze bekendheid. Daar zijn we het programma erg dankbaar
voor. Maar mensen associëren ons toch met een programma waar niets goeds is
uitgekomen. Wees eerlijk: die show is geflopt.” Of het aan Idols lag dat
er niet iets goeds uit is gekomen betwijfel ik zelf. De keuzes van muziek maken
en goede nummers schrijven ligt immers aan een band zelf.
Inmiddels is Roger terug naar Aruba, waar hij nog voor klein
publiek optreedt. Ik blijf het zonde
vinden. Peterson was immers voorzien van een bijzondere stem, enigszins
vergelijkbaar met die van Dinand Woesthoff. Roger kon prachtig laag zingen met een
fluwelen stem, maar tegelijkertijd ook flink uithalen met een ietwat rauwe
rockstem. Had nog prima gepast bij een hedendaags alternatief rockbandje wat
mij betreft.
Om toch nog een kleine ode te brengen aan Roger Peterson,
bij deze een optreden met één van mijn persoonlijk favoriete artiesten en
tevens favoriete nummer. In 2006 trad Roger op met Intwine en K’s Choice’s Sarah
Bettens in De Vrienden van Amstel Live met het nummer Not an addict. Luister en geniet:
(c) Mark Melgert

Chocolate / Mystic / Lorca – Ritmo de la noche

Het moet een bijzondere gewaarwording zijn geweest als je
tegen het einde van de zomer van 1990 de Nederlandse Top 40 aanzette. Tot drie
keer toe kwam hetzelfde nummer voorbij, alleen dan in drie verschillende versies.
Want in die periode stonden zowel Chocolate, Mystic als Lorca in de hitparade
met Ritmo de la noche. In de strijd
om de zomerhit van 1990 mengde zich zelfs nog een vierde band: The Sacados,
maar zij zouden enkel in Zuid Amerika hoge ogen gooien.
Het begon allemaal met de versie van Chocolate. Zij gebruikten
het bekende pianomelodietje van Peter Allen’s I go to Rio om daar hun aanstaande zomerhit omheen te bouwen. In
Nederland zou deze versie ook verreweg het hoogste eindigen met een 8ste plaats
in de Nederlandse Top 40. Een mooie prestatie van de Duitse producer die later
nog veel méér hits zou scoren, maar dan als U96.
Mystic was in 1990 de tweede act die het liedje uitbracht. De
band, ook afkomstig uit Duitsland bracht een iets pittiger versie uit. In ons
land bleek de 24ste plaats het maximaal haalbare, maar in vakantieland Spanje bestormde
juist deze versie de hitlijsten met uiteindelijk zelfs plek 2 in de Spaanse
charts.
Als laatste kwamen de Fransen van Lorca, die het plaatje een
licht eurodance-sausje gaven. Die versie deed het dan weer goed in België, waar
zij zelfs drie weken de nummer één-positie zouden bekleden. In Nederland werden
van deze versie echter de minste platen verkocht. Zij moesten het stellen met als
piekpositie een 29ste plaats.
O ja… en dan was er nog Coldplay. In 2011 brachten zij hun
single Every teardrop is a waterfall
uit. Direct na de release waren de beschuldigingen van plagiaat niet van de
lucht. Want dat begin… dat had wel érg veel weg van… Zanger Chris Martin
haastte zich om te zeggen dat zijn inspiratie voor hun nieuwe single inderdaad
van Ritmo de la noche kwam. Het was
voorbij gekomen in een film die hij had gezien. Maar de credits waren uiteraard
voor Peter Allen, de man die het bekende pianomelodietje componeerde.

Anders Nilsen – Salsa tequila

Ik was tot op het bot beledigd. Ik had tijdens mijn reis door Midden Amerika een aardig woordje Spaans geleerd en was daar best wel trots op. En elke keer als er een Spaanstalig nummer op de radio voorbij kwam, deed ik dan ook mijn uiterste best om het te vertalen. Zo ook toen ik in 2014 Salsa Tequila van Anders Nilsen voor het eerst hoorde.

Maar al snel sloeg mijn nieuwsgierigheid om in verontwaardiging. Dit ging toch helemaal nérgens meer over?! Er werden gewoon wat willekeurige Spaanse woorden geroepen, ze hadden er een beatje onder gezet en een catchy accordeonnetje en saxofoontje toegevoegd… en dát moest dan een zomerhit worden? Kom op zeg! Daar trapt toch niemand in?!

Twee weken later stond Salsa Tequila bovenaan in de Nederlandse Top 40. En het meest pijnlijke was: De Noorse komiek had het nog voorspeld ook. Sterker nog: hij benadrukte het zelfs nog even fijntjes in de clip. Maar mijn landgenoten liepen als makke lammetjes naar de platenwinkel. En stemden het dat jaar zelfs naar de top van mijn zomerse hoogtepuntje: de jaarlijkse Top 500 van de Zomer: in één keer binnen op één.


Een geslaagd experiment dus. Anders Nilsen wilde namelijk laten zien dat als een liedje ook maar een beetje exotisch klonk, je er een lekker beatje onder zette en het aftopte met een catchy accordeonnetje en saxofoontje, je zomaar een zomerhit te pakken kon hebben.

In Nederland dan… want de rest van Europa, op het thuisland van Anders Nilsen na, liet het novelty hitje links liggen. De komiek zal zich echter rot gelachen hebben. En misschien ook wel om de grote hoeveelheid geslaagde en minder geslaagde parodieën die volgden: zo werden er een ‘Scandinavische‘, een Nederlandse, een Duitse en zelfs een Poolse versie van het nummer opgenomen.