Het deed me denken aan mijn uitgaanstijd. Al die mooie meiden, en geen eentje die er naar me omkeek. Maar daar hield de herkenning wel een beetje op. Want waar Sean Kingston er kennelijk wél eentje aan de haak had geslagen, bleef het bij mij vooral bij stiekem staren. Al scheelde dat blijkbaar ook kopzorgen: iets dat je niet hebt kun je immers ook niet verliezen. Lees verder →