DJ Kool – Let me clear my throat

Ik had in de jaren ’90 niet zoveel met hiphop. Ik begreep
ook totaal niet waar al dat gedoe tussen East Coast en West Coast nou voor
nodig was. Voor mij was die muziek één pot nat. De beats, de raps, ik hoorde
geen verschil. Ongetwijfeld een opvatting waarmee ik de Verenigde Staten waarschijnlijk
nooit levend was uit gekomen. Maar gelukkig zat ik in het veilige Nederland en had
ik geen die hard East Coast- of West Coast-rapliefhebbers in mijn vriendenkring.

Er waren heus wel nummers uit het genre die ik aardig vond.
Maar eentje die eruit sprong was Let me
clear my throat
van DJ Kool. Eens een keer geen politieke teksten, geen bozige
raps, geen langdurige scheldkanonnade aan het adres van de Amerikaanse politie.
Gewoon een heerlijk energiek nummer met een feestende menigte die zich volledig
liet opzwepen door het geschreeuw van de DJ / entertainer.
Maar vooral de gebruikte samples waren fijn. Het begon met
een sample uit Hollywood swinging van
dance classics-helden Kool & The Gang (1974) en ging vervolgens naadloos
over in The 900 number van The 45
King (1987), wat op zijn beurt weer het nummer Unwind yourself van Marva Whitney uit 1968 samplede. Drie decennia
soulhistorie samengepropt in één plaat.
Dat was ook niet zo verwonderlijk want DJ Kool was al sinds
1977 aan het scratchen in de Go-Go-clubs in hometown Washington DC. Dus aan
historisch muziekbesef geen gebrek. En die invloed was ook duidelijk te horen
op al de platen die hij uitbracht.

Let me clear my throat
was overigens het laatste dat wij van hem als soloartiest zouden horen. Wel was
zijn typische stijl van rappen nog een aantal keren terug te horen in
samenwerkingen met andere artiesten. Bijvoorbeeld in We won’t van Will Smith maar ook in Let’s get dirty van Redman. Platen die niet verder kwamen dan de
grenzen van zijn thuisland. Al vormde die laatste later wél de basis voor Dirrty, dat Redman in 2001 uitbracht met
Christina Aguilera.

Gabber Piet – Love U hardcore

Hij was onze held… Ons uithangbord… De enige die ons als
gabbers publiekelijk serieus durfde te nemen. Met zijn programma ‘Hakkeeh’ op
muziekzender TMF trakteerde Gabber Piet ons halverwege de jaren ’90 elke week
op de laatste hardcore releases en liet hij ons de vele hardcore-feesten meebeleven
die Nederland toen rijk was.
Maar eind 1996 bracht hij opeens Hakke & Zage uit. Een single die ons toch op zijn minst de
wenkbrauwen deed fronsen. Op de melodie van de begintune van Peppi & Kokki deed het boegbeeld
geen enkele moeite om alle vooroordelen die over de liefhebbers van het genre
bestonden te ontkrachten. Nee, gabberhatend Nederland kreeg in het nummer nog
maar eens bevestigd dat wij allemaal domme, kale, volledig doorgesnoven idioten
waren.
Geen wonder dat de ‘scene’ hem als een baksteen liet vallen.
Zijn excuus was echter dat hij hiermee een antwoord wilde geven op parodieën
als Gabbertje. Nee, zo’n liedje helpt
lekker mee om de beeldvorming in die nummers tegen te gaan. Hij bezwoer ons
daarnaast dat het hem ook niet om het geld te doen was. Want als hij wilde, kon
hij elke avond wel een schnabbel krijgen. Om er vervolgens trots aan toe te
voegen hoeveel exemplaren er wel niet van de plaat verkocht waren.
Met Love U hardcore probeerde
hij de gabberscene weer voor zich terug te winnen. Hij schreeuwde ongeveer het
hele plaatje lang dat hij echt wel van hardcore hield. En hee… ‘wij gabbers’
waren toch één familie? Om ten slotte te eindigen met de woorden ‘Respect the
gabber forces’.
Ik vraag me af of er ook maar één gabber is geweest die hem
weer in genade heeft aangenomen na deze toch wat halfslachtige poging om weer
in een goed blaadje te komen bij al die meloenies. Daar hielpen zelfs de openlijke
excuses op het bijbehorende album niet bij.
Maar goed… uiteindelijk had hij met zijn tweede single wél
weer een behoorlijke hit te pakken. Love
U hardcore
schopte tot de 16de plaats in de Nederlandse Top 40. Dus wat uiteindelijk
zijn doelstelling ook was, commercieel voer hij er in ieder geval opnieuw wel
bij.