Hij was de eerste Belg die met Vlaams geld een film in Hollywood kon draaien. Met Cornered! schreef en produceerde hij een heuse slasher-movie met toch echt wel een paar serieuze namen in de cast. En hoewel hij daarmee in zijn thuisland zijn naam als succesvol ondernemer had gevestigd, oogstte de film vooral beroerde recensies. Lees verder
Het was een opvallende naam in de vele boeken die ik las over de historie van de house: Primal Scream. En dat zorgde bij mij voor verwarring. Want wat had die vreselijke rockband nu te maken met mijn favoriete genre? Ik was namelijk niet bepaald fan. Lees verder
Een clip met alleen maar blote mensen erin? Wow! Mijn puberbrein sloeg op hol. Die móest ik natuurlijk zien. Het waren de jaren ’90 dus een keer een blote borst of bil was geen uitzondering in de videoclips van de hits van toen. Maar dit was natuurlijk helemáál spannend. Maar ja, dat soort clips werden natuurlijk pas na 23.00 uitgezonden. Een tijd waarop ik normaal gesproken al in bed lag. Lees verder
Het was 1999 en ik was weer eens hopeloos verliefd. Dit keer was het lijdend voorwerp een jonge zangeres die zich op haar rollerskates door een nachtclub voortbewoog terwijl ze een liedje zong over de Love Parade. Stoer, een tikkeltje onhandig en zeker niet onaantrekkelijk. Ik viel als een blok voor deze Duitse schone. Althans, dat dácht ik. Want zoals wel vaker het geval in eurodance-land, bleek niet alles te zijn wat het in eerste instantie leek… Lees verder
“Maybe I didn’t treat you, quite as good as I should…” “Nou… dát had zeker beter gekund. “Maybe I didn’t love you, quite as often as I could…” “Nee, niet bepaald zeg.” “Little things I should have said and done, I never took the time…” “Tja, dat heb ik gemerkt ja!” “You were always on my mind…” “Nou dank je wel zeg… dáár heb ik nu écht wat aan.” Lees verder