Tijdens mijn reis door Midden Amerika bezocht ik de Psychedelic Natural Coexistence Outdoors Party. Een illegale houseparty ergens achteraf bij een meer in de buurt van Guatemala City. Met als voornaamste reden dat mijn toenmalige Guatemalteekse vriendinnetje daar óók heen zou gaan. Lees verder
Ze zijn in de herinnering een beetje ondergesneeuwd bij de successen van de Backstreet Boys en N*Sync. Maar ze zongen in het begin van de zeroes echt wel een behoorlijk mopje mee op boyband-gebied: Westlife. Maar liefst dertien keer wisten ze de Nederlandse Top 40 te bereiken. En daarmee was een groot deel van de tienerharten toch ook echt wel gereserveerd voor deze Ierse popgroep. Lees verder
Was dit het écht? Dit lieve liedje? Van die Belgische singer-songwriter? Gewoon, keihard een cover van Ayo technology van die gangsta rapper uit de Verenigde Staten? Ja hoor… het nummer over de danseres die je met haar wulpse bewegingen naar een gigantische climax stuwde… Het nummer over porno en cybersex… Het was opeens veranderd in een liedje dat, als je niet beter wist, net zo goed over je schattige buurmeisje had kunnen gaan. Lees verder
Het gebeurde mij bij een van de quizzen van mijn voorganger, en het gaat jullie óók gebeuren. Misschien niet aanstaande zondag bij onze popquiz in Eureka, maar mocht hij een volgende keer langskomen tijdens een quiz: die titel! Frustrerend vond ik het. Want de sporadische keren dát er een dance-nummer voorbij komt in zo’n quiz, wil ik als zelfbenoemd expert natuurlijk ook wel graag laten zien dat ik het weet. Lees verder
Ik wist niet direct wat ik ervan moest denken, toen vaste muziekvriend Arjan mij voorstelde aan We don’t care van de Audio Bullys. Het klonk best lekker, maar tegelijkertijd behóórlijk alternatief. Door die overduidelijk Engelse tongval kreeg ik daarnaast enorme britpop-vibes. En als ik in de jaren ’90 ergens een hekel aan had gehad was dat wel britpop. Lees verder