Het klonk begin 1993 als een echo uit een ver verleden: namelijk van vóór de jaarwisseling. En ik twijfelde. Zou ik het opnemen of niet? Natuurlijk, het was house, en house was de muzieksoort waarvan ik een maand geleden had besloten te gaan houden. Maar hoewel dit plaatje nieuw was, klonk het alsof het rechtstreeks uit het acid-tijdperk kwam gezeild. Niet bepaald mijn stijl. Lees verder
Dit kon wel eens mijn laatste blog zijn over de vergeten platen uit de jaren ’90. Niet omdat de voorraad op is. Nee, er zijn nog genoeg pareltjes over… Maar met O Fortuna
begeef ik me op glad ijs. Want zowel de versie van Fortuna & Satenig als de versie van Apotheosis mag eigenlijk niet meer gedraaid worden.
Enige probleem: de componist was nog geen 100 jaar dood – sterker nog, net 10 jaar – en ze hadden niet overlegd met de nabestaanden. Die kregen lucht van de plannen en klaagden de twee dance acts aan. De erfgenamen kregen vervolgens gelijk van de rechter en beide platen werden verboden. De singles, die op dat moment hoog in de Top 40 stonden, vlogen er daarna dan ook snel uit.
Kennelijk wilden de nabestaanden één keer hun punt maken. Of beseften ze zich eigenlijk te laat dat zij op deze manier met de muziek van hun voorvader toch ook de jeugd konden bereiken. Want hoewel er daarna nog talloze malen een bewerking van het klassieke stuk volgde, roerden zij zich niet meer. Van hardcore-act Chosen Few tot hip-hoppers Puff Daddy & Nas, allemaal gebruikten ze een sample van het beroemde stuk maar geen van hen hoorde ooit iets van de familie Orff.
https://www.youtube.com/watch?v=aCh6Ws1P5u0
BAM! In één keer werd ik weer terug 1992 ingeslingerd. De stevige beat, de rauwe techno sample. Het was Een van dé dj’s van dat moment. Het nummer, oorspronkelijk opgenomen als een gimmick, werd een onverwachts grote hit en heeft inmiddels de status van houseklassieker.
En zoals in die tijd gebruikelijk kreeg het nummer vrijwel direct navolging. Eerst waren er de Feetlickers met De stukgedanste schoentjes met een werkelijk fantastische clip. Daarna volgde Dingetje met Kaplaarzen. Met daarin die ene grap die ik pas begreep toen ik een auto van de zaak kreeg: “Heeft u ook lieslaarzen?” “Nee, ik verkóóp alleen laarzen”.
Kaplaarzen was bijna net zo succesvol als het origineel en betekende voor Dingetje, die al sinds 1977 regelmatig scoorde met parodieën op Top 40-hits, opnieuw een hit. Hij zou later nog een paar keer terugkeren in de vaderlandse hitparade. Voor Booming Support bleef het bij dat ene succesnummer.
Gelukkig maar dat DVD’s toen nog geen gemeengoed waren. Anders had mijn moeder waarschijnlijk hele andere ideeën gehad als ze dit singletje per ongeluk was tegengekomen op mijn kamer. “Eh… Erwin… Porn Kings?” “Ja…Dat is muziek mam!” “Ja ja… Muziek…” Ik was er waarschijnlijk niet mee weggekomen: net zeventien jaar, nog geen vriendinnetje… Lees verder