Carnaval is mij niet bepaald met de paplepel ingegoten. Maar toch gloei ik elke keer weer van trots als ik vertel over hoe groot het in ‘mijn’ dorp Vaassen is. Dat we de grootste carnavalsvereniging van het land hebben in ‘ons’ plaatsje met maar 15.000 inwoners en dat artiesten maar wat graag naar het plaatselijke dorpscentrum komen voor een optreden. Ongekend voor een dorp boven de rivieren dat zich óók nog eens op de Veluwe bevindt. Lees verder
Begin jaren ’90 was het héél normaal: eind januari, begin februari drongen de eerste carnavalshits de Top 40 binnen. Ik kan er zó weer een paar oprakelen: C’est Tout & De Kroeg, Franky Boy en natuurlijk good old André van Duin… Vooruit, zodra de laatste confetti was opgeveegd waren ze alweer uit de Top 40 verdwenen, maar ze stonden er wél! Lees verder
Daar stond hij, op dat grote podium, keurig in pak, steek recht op het hoofd en met een biertje in de hand: onze allereigenste Prins Carnaval. 11 november van het jaar daarvóór hadden we staan juichen toen ze hem onthulden. We waren trots: het was namelijk niet zómaar een benoeming. Prins zijn in ons dorp betekende dat je een jaar lang de belangrijkste persoon was van een van de grootste carnavalsverenigingen van Nederland. En dát binnen onze vriendengroep! Lees verder
Je kunt het je nu haast niet meer voorstellen: een dweilorkest in de top 40. En nog hoog ook. Maar C’est Tout & De Kroeg uit Knotsenburg (Nijmegen) lukte het. En niet één keer. Maar liefst vier keer wisten ze de charts te bereiken! Hun doorbraak beleefden ze in 1993 met Het grote puntje puntje lied. En dat hadden ze voornamelijk te danken aan zuivelproducent Campina. Lees verder