Na de aanschaf van mijn platenspeler wilde ik natuurlijk óók iets hebben om te draaien. Via via had ik al snel twee flinke bananendozen vol met LP’s. Dankzij Marktplaatsen, rommel- en platenmarkten en advertenties her en der dijde vervolgens mijn collectie steeds verder uit. Tot ik een kast kocht om ze allemaal in op te bergen en ik besloot dat mijn collectie niet groter mocht zijn dan wat er in die kast paste. Lees verder
Elke keer als ik een CD-maxisingle had gekocht, moest ik steeds weer tot mijn teleurstelling constateren dat eigenlijk alleen het originele nummer de moeite van het luisteren waard was. De overige liedjes waren – in mijn geval – vaak remixen die een slap aftreksel vormden van wat ik zo leuk vond. Die hoorde ik dus hoogstens nog een keer als ik de CD niet op tijd afzette. Lees verder
Het waren de hoogtijdagen van de happy hardcore. En dus hield ik de charts nauwlettend in de gaten om er op tijd bij te zijn als er wéér een nieuw pareltje op het punt stond om de Nederlandse Top 40 te bereiken. Want ja, eenmaal genoteerd in de lijst móest de omroep ze draaien in de wekelijkse uitzending. Buiten de hitlijst om kwam het namelijk maar bar weinig voorbij. Bijkomend voordeel was dat ik bij de Top 40 ook exact wist wanneer. Lees verder
Man, wat wilde ik graag een gabber zijn! Net zoals die ene jongen uit mijn klas. Lopend op Nike Air Max, gekleed in Aussie-jas en uiteraard een Cavello-broek, hoog opgeschoren kapsel en op de discman altijd knalharde muziek die goed te horen was omdat hij zijn oordopjes nooit ín zijn oor deed, maar eroverheen hing. Lees verder
Elke keer moest ik het weer aanhoren. “Die house van jou, dat ís toch geen muziek?! Beetje achter de computer zitten, boem-boem-boem en klaar is Kees! Vroeger, tóen werd er tenminste nog échte muziek gemaakt. Gewoon, met drums, piano, gitaren, saxofoon…” “Ja pap.” Lees verder