Na de Love Parade 1996 begon het gemor. Veel Berlijners waren niet gelukkig met de route die dwars door de Tiergarten Berlin liep: een park en dierentuin ineen. Dierenartsen roerden zich omdat de stevige bassen van de trucks de dieren diarree bezorgden. Ook de kritiek op het vele vuilnis dat werd achtergelaten door de alsmaar stijgende bezoekersaantallen zwol verder aan. Lees verder
Zijn nekharen gingen rechtovereind staan toen That’s how I like it van Lynyrd Skynyrd door de speakers van zijn auto klonk. Met stijgende verbazing hoorde hij aan hoe de mannen hun trots voor de Amerikaanse vlag bezongen. En passant bedankten zij óók nog ’the man above’. Klaar was het met het gebrek aan inspiratie dat de Green Day-zanger tot dan toe parten had gespeeld. Lees verder
De Love Parade groeide explosief. Vanaf 1993 kwamen er ook steeds meer mensen vanuit het buitenland naar de Duitse hoofdstad toe. De demonstratie werd groter en groter. Er kwam merchandise, sponsors werden aangetrokken maar voor het eerst kreeg de organisatie ook te maken met weerstand. Lees verder
Door Ben Striesenou – Pas op 11/12-jarige leeftijd ontdekte ik het fenomeen ‘radio luisteren’. We verhuisden van een kleine woning in het centrum, naar een groot huis in een buitenwijk. Ik kreeg een oude Phillips-radio op mijn kamer en de interesse in muziek groeide met de dag. Begin jaren ’90 kocht ik een stereoset van mijn zakgeld en krantenwijk. Opeens kon ik zelf bepalen waar ik naar luisterde. En nog belangrijker: ik kon muziek opnemen! In 1990 ging ik naar de hogere school, ik stond in de klas al gauw bekend als diegene die altijd een walkman bij mij had, met de nieuwste Top 40-hits. Lees verder
Op 1 juli 1989 reden er drie auto’s over de Kurfürstendamm in Berlijn. Voorop een lichtblauw Volkswagen-busje, met daarvóór op een éénwieler een halfnaakte man met een verenboa om zijn schouders. Uit het busje klonken stevige techno-beats: de beats van Dr. Motte. Lees verder